Σεπτέμβρης...

Αυτός ο Σεπτέμβρης μπήκε με τα μπούνια του. Θεαματικά και συγκλονιστικά. Ίσως γιατί το καλοκαίρι ήταν παράξενο - όμορφα παράξενο, μην παρεξηγηθώ, αλλά κάπως διφορούμενο- και μας χρώσταγε μια ξεκάθαρη δήλωση αισιοδοξίας... Μια σκουντιά βεβαιότητας πως τα καλύτερα παραμένουν αυτά που έρχονται, ειδικά όταν αφορούν τους ανθρώπους της ζωής και της καρδιάς μας, σχέδια που κάνουν το μέλλον μας να μοιάζει πιο φωτεινό και αισθήματα που γεμίζουν την ψυχή μας με την ανακουφιστική γνώση πως η αγάπη είναι εδώ. Πάντα... 

Έτσι, όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας - οι δρόμοι που γεμίζουν με κίνηση και ανθρώπους που κρατάνε ακόμα ίχνη από τα χαμόγελα των διακοπών, οι τελευταίοι κόκκοι της άμμου που ξεπλένονται από ρούχα και πετσέτες ανανεώνοντας το ραντεβού για του χρόνου, οι βόλτες στο σούπερ μάρκετ για προμήθειες, οι ειδήσεις που παραμένουν δυσοίωνες αλλά έχουμε αρχίσει πια να αναγνωρίζουμε το pattern και να μην τις παίρνουμε πολύ στα σοβαρά- μοιάζουν να έχουν μια δεύτερη, πιο ανάλαφρη ανάγνωση...

Και εγώ, με τα μαλλιά μου ακόμα πιασμένα με κορδέλες και μπαντάνες και το χρώμα της ηλιοθεραπείας να αντέχει προς το παρόν, απολαμβάνω όλα τα καινούρια που ήρθαν στην ζωή μου για να συμπληρώσουν λες μαγικά τα παλιά, και αφήνομαι όπως πάντα στις εξελίξεις. Στην χαρά του απρόοπτου και του αναπάντεχου που ήταν πάντα το αλάτι και το πιπέρι της ζωής μου. Και όλα τα υπόλοιπα μπαχαρικά... 

Και στο ενδιάμεσο μαζευόμαστε με φίλους σε στέκια αγαπημένα και χαζεύουμε φωτογραφίες που μυρίζουν αλμύρα και ανεμελιά, πίνουμε παγωμένα cocktails στο κέντρο της πόλης που παραμένει πανέμορφο και γεμάτο ζωή, προγραμματίζουμε τραπέζια και μαζώξεις με τις πρώτες δροσιές, και ταξίδια, και γελάμε πάντα. Πολύ και δυνατά. Και ερωτευόμαστε κι όλας - όταν και για όσο μας δίνεται η ευκαιρία, ανθρώπους, ιδέες ή καταστάσεις-  και χορεύουμε, και ξεφεύγουμε, και αφήνόμαστε σε πόθους και πάθη γιατί έτσι - πρέπει να - είναι η ζωή.. Ενδιαφέρουσα, γεμάτη, και ξεσηκωτική...

Η ευχή μου δεν θα είναι φυσικά καλό χειμώνα. Έχουμε σίγουρα μπροστά μας λιακάδες μπόλικες και αρκετά τριήμερα για να χαρούμε τα νησάκια και τις θάλασσες.. Ημερολογιακά το φθινόπωρο μπορεί να έχει μπει, σ' αυτή την φωτεινή πλευρά της μεσογείου όμως, σαν άλλο γαλατικό χωριό, εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε στο γκρί. Και να απλωνόμαστε σαν τις σταφίδες σε παραλίες, καφέ και πλατείες με την πρώτη ευκαιρία, και να μαζεύουμε ήλιο, ενέργεια και χαρά... Οπότε θα πω απλά "καλό υπόλοιπο καλοκαίρι". Και όσο κρατήσει..

Υ.Γ. Μέσα στα πλαίσια των αλλαγών και των ανακατατάξεων, σκοπεύω να κάνω κάτι και με το blog μου.. Μάλλον θα το κάνω vlog - video blog δηλαδή- και θα ανεβάζω βιντεάκια αντί για να γράφω αλλά ακόμα το παιδεύω γιατί θέλω να είναι όμορφο και πρωτότυπο. Να ιντριγκάρει εμένα πρώτα απ' όλα για να περνάτε μαζί μου καλά και εσείς.. Θα τα πούμε όμως αυτά. Προς το παρόν, ακούστε αν θέλετε την εκπομπή του Βασίλη Σωτηρόπουλου στο RadioBubble σήμερα, συμμετέχω και εγώ, και όσοι δεν έχετε ακόμα Twitter σπεύστε..  Έχει μεγάλη πλάκα, πραγματικά. Και εμένα θα με βρείτε ως fevis... Φιλιά πολλά!!!!

http://radiobubble.gr/el/audio/9196/retrospectiva-episode-39 

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι από την αγαπημένη μου παραλία τώρα, που έφυγαν οι - πολλοί- βάρβαροι.. Τώρα δηλαδή που είναι η ώρα να πάω εγώ για να χαρώ τις τελευταίες βουτιές στα υπέροχα νερά, και τις αγκαλιές των φίλων εκείνων που μου έλειψαν πολύ τους μήνες που πέρασαν...

Φεύγω...

Φεύγω... Κάνω λίστες, μαζεύω ρούχα και τρέχω για τις τελευταίες δουλειές. Και ενώ έχω τόσες, όλο κάπου καταφέρνω να ξεχνιέμαι και να χάνομαι με παρέες αγαπημένες.. Σε δύο μέρες φορτώνω το αυτοκίνητο, φοράω το πλατύγυρο καπέλο μου και πάω κάπου που ξέρω πως μ' αγαπάνε πολύ. Αποδεδειγμένα. Και μετά πάλι πίσω, και μετά αλλού, και εδώ, και εκεί, και πάλι αλλού, και το καλοκαίρι είναι όλο δικό μου.. Και μαζί είναι και εκείνων με τους οποίους θέλω να το μοιραστώ.. 

Εκλεκτικές συγγένειες, φιλίες καρδιάς, σχέσεις που δοκιμάστηκαν αλύπητα την χρονιά που διανύουμε -και την προηγούμενη- αλλά άντεξαν, και μαζί γλυκιές αναμνήσεις από εκείνες που δεν τα κατάφεραν να επιβιώσουν... Όλες δικές μου, ακριβές και πολύτιμες η κάθε μια για τον δικό της λόγο και με τον δικό της τρόπο, όλες μαθήματα ζωής, νότες της μουσικής που θα ντύνει το video clip των διακοπών μου γραμμένο, σκηνοθετημένο και φωτισμένο μαγικά από μένα, σαν οδοιπορικό μέσα στις στιγμές που με σημάδεψαν. Με την καλή ή την κακή έννοια..

Κι άλλωστε, σημασία έχει πως τώρα πια είναι καλοκαίρι. Με τελειωμένες τις υποχρεώσεις, με παρμένες τις αποφάσεις, και κλεισμένους τους λογαριασμούς. Και με ώρα και διάθεση μόνο για τα όμορφα, τα αισιόδοξα και τα λαμπερά. Έτσι, το καλοκαίρι από εδώ και εμπρός θα έχει το χρώμα του ήλιου και της θάλασσας, την ελευθερία του αέρα που θα ανεμίζει τα μαλλιά μου, την γεύση από παγωμένο καρπούζι, βότκα, και φιλιά, τον χτύπο από την καρδιά μου που σκιρτάει στην αναμονή του κάθε καινούριου ξεκινήματος, την μυρωδιά από αντηλιακό και Angel, και τον απόηχο από τα γέλια μας και τις ατελείωτες συζητήσεις για τα πάντα.. 

Και εκεί, στο τέλος του ταξιδιού, στην ωραιότερη παραλία της καρδιάς μου, κάθε βουτιά και κάθε χάδι του ήλιου θα παίρνει μακριά μια έννοια.. Και θα επιστρέψω τον Σεπτέμβρη, όσο πιο αργά τόσο πιο καλά, έτοιμη για όλα τα καινούρια που περιμένω, που έχω ετοιμάσει και για τα οποία φέτος πάλεψα με περισσότερο πείσμα από ποτέ.. Μέχρι τότε έχω κερδίσει τις λιακάδες που ετοιμάζονται να με υποδεχτούν με την αξία μου. Και τις αγκαλιές που με περιμένουν, και τις χαλαρές μέρες του dolce far niente και τις ανέμελες νύχτες που όλα μπορούν να συμβούν γιατί .. έτσι είναι τα καλοκαίρια που αγαπάω... Τα καλοκαίρια που πεθύμησα και πάω να συναντήσω τρέχοντας, με την ψυχή μου να γελάει...

Φιλιά, να περάσετε υπέροχα και να γελάτε πολύ. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μη την απολαμβάνουμε με πάθος, ακόμα και στην κόψη του ξυραφιού. Ή μάλλον, κυρίως στην κόψη του ξυραφιού...

Free spirits.. (The way we were...)

Την αφορμή γι΄αυτό το ποστ την έδωσε μια φωτογραφία που ήρθε από τα παλιά για να μου θυμήσει εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Εγώ, γύρω στα δεκάξι, μαυρισμένη και ανέμελη σε μια παραλία στο νησάκι, σχεδόν ντυμένη - ή σχεδόν γυμνή, το ίδιο είναι- με ένα παρεό, ένα από εκείνα τα καλοκαίρια που κρατούσαν όλο τον χρόνο... Την κοίταζα ώρα και χάζευα το όμορφο παιδάκι που υπήρξα, και ταυτόχρονα προσπαθούσα να θυμηθώ πως ένοιωθα τότε, τι σκέψεις μπορεί να περνούσαν από το μυαλό μου, τι μπορεί να κουβέντιαζα με την Βάλλια, την συμμαθήτρια και κολλητή μου από το Δημοτικό που σήμερα μετράω πως έχω να την δω - και να μάθω για εκείνη- πάνω από εικοσιπέντε χρόνια... Μάταια βέβαια, τα δεκάξι τριάντα και χρόνια μετά είναι απλά μια ανάμνηση και μια αίσθηση θολή, μπερδεμένες εικόνες από ανθρώπους, στιγμές, και μέρη, με μουσική υπόκρουση τραγούδια που όταν τα ακούσω σήμερα με κάνουν να χαμογελάω νοσταλγικά. Και η μόνη βεβαιότητα που έχω κοιτάζοντας το κοριτσάκι που ήμουν τότε, είναι πως η γυναίκα που είμαι σήμερα χρωστάει πολλά στα ανέμελα, ελεύθερα, σχεδόν ασύδοτα χρόνια του χτες που μπορεί να μου κόστισαν πολλά σε συνέπειες, μου χάρισαν όμως εξ' ίσου πολλά σε εμπειρίες και από τον τελικό λογαριασμό αφαίρεσαν ακόμα περισσότερα απωθημένα. Γιατί τελικά αυτό που υπήρξαμε κάποτε και αυτό που είμαστε σήμερα  είναι κρίκοι της ίδιας αλυσσίδας, και όσο περισσότερα ζήσαμε τότε που έπρεπε, τόσο λιγότερα μας λείπουν τώρα που δεν έχουμε ούτε την ίδια διάθεση ούτε την ίδια αντοχή... Και εννοείται ούτε την ίδια περιέργεια.. 

Για μένα που είχα την τύχη να περάσω ως πιτσιρίκα τα ανέμελα χρόνια μου είτε στο νησάκι είτε αλλού με την αίσθηση - ή μάλλον την βεβαιότητα-  πως όλα μας επιτρέπονταν γιατί ήμασταν νέοι, ωραίοι και ευτυχείς - και την κωλοφαρδεία να σερφάρω ανάμεσα σε ποτά, ξενύχτια, ουσίες, αλητείες και όλα τα επακόλουθα τους και να προσγειωθώ κάποια στιγμή σχεδόν σώα και αβλαβής πέρα από κάθε προγνωστικό- τα χρόνια εκείνα ήταν ένα roller coaster που με έκανε τουλάχιστον ενδιαφέρουσα σαν άνθρωπο. Και που μου έφερε στην ζωή μου τους ανθρώπους στους οποίους χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα, ότι είναι αυτό... 

Και τελικά, έχει πλάκα που οι φίλοι του σήμερα αναγνωρίζουν ακόμα στην Εύη του τώρα το ελεύθερο πνεύμα εκείνου του παιδιού που ρίσκαρε από χόμπι και πίστευε με πάθος πως στην ζωή πρέπει όλα να τα δοκιμάζεις και όλα να τα τολμάς... Τουλάχιστον μια φορά..  Ίσως γιατί παρόλο που μεγάλωσα, και άλλαξα, και έγινα μαμά, και σύντροφος, και όλα όσα συνεπάγονται τα χρόνια που περνάνε, εξακολουθώ να πιστεύω πως στην ζωή τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς ρίσκο, χωρίς πάθος, και χωρίς περιέργεια και ενθουσιασμό. Και ακριβώς όπως εκείνο το ηλικαμμένο, όμορφο παιδάκι που ήμουν κάποτε, ζω χωρίς να φοβάμαι μήπως πέσω, γιατί έχω μάθει να προστατεύομαι ώστε να μην χτυπάω και να ξανασηκώνομαι εύκολα, και χωρίς την έννοια μην τυχόν και τσαλακώσω την εικόνα μου γιατί ξέρω πως οι καλύτερες εικόνες είναι εκείνες που προσαρμόζονται στην όποια αλήθεια της ψυχής. 

Και έτσι όπως γράφω δεν παύω να σκέφτομαι πως τελικά, τριάντα και χρόνια μετά, έχω την ίδια διάθεση που είχα και τότε να μαζέψω τα πράγματα που με νοιάζουν, και τους ανθρώπους που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς, και να φύγω προς το ηλιοβασίλεμα ακολουθώντας την ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη... Και όπου με πάει.. Και πως έχω και το ίδιο πείσμα να τα φέρω όλα εκεί που τα θέλω, γιατί ότι κι αν έγινε στην ζωή μου, και όσο κι αν πάλεψα να αλλάξω, κατά βάθος είμαι πάντα το κοριτσάκι του μπαμπά μου, η μικρή πριγκήπισα που έμαθε από πολύ μικρή πως αληθινή δύναμη δεν είναι να απαιτείς αλλά να καταφέρνεις να κάνεις τους άλλους να θέλουν αυτό που θέλεις... Και αυτά είναι μαθήματα που δεν ξεχνιούνται... Η μόνη διαφορά είναι πως σήμερα έχω περισσότερες αποσκευές να κουβαλήσω... Μεταφορικά και κυριολεκτικά.  Και αυτό είναι καλό γιατί σημαίνει πως έζησα δημιουργικά και όμορφα, και πως στην πορεία των χρόνων, μαζί με τις εμπειρίες κέρδισα και αγάπες που μ΄ακολουθούν όπου κι αν πάω... Και έναν ήλιο δικό μου, κέντρο του προσωπικού μου σύμπαντος, που κάνει όλες τις εποχές να μοιάζουν καλοκαίρι. Και όλες τις καταιγίδες να καταλήγουν τελικά στα πιο όμορφα, τα πιο φαντασμαγορικά και τα πιο αισιόδοξα ουράνια τόξα...

  

Καλησπέρα, καλημέρα και προσπαθείστε να ακολουθείτε τα όνειρα σας.. Ξέρουν πάντα καλύτερα από σας τι είναι αυτό που έχετε ανάγκη... Φιλιά.

Όνειρο.....

«Είμαι στην αγαπημένη μου παραλία, στο νησάκι. Είναι η ώρα που ο ήλιος έχει πια πέσει και ο κόσμος έχει φύγει. Χουζουρεύω στην ξαπλώστρα μου χαζεύοντας την θάλασσα που παίρνει χρώμα από τον ήλιο που δύει και το μυαλό μου είναι βυθισμένο στο πουθενά. Είμαι μαυρισμένη, το δέρμα μου μυρίζει αντηλιακό και οι άκρες των μαλλιών μου έχουν ανοίξει τόσο που μοιάζουν ασημένιες. Είμαι καιρό εδώ, έτσι, χωρίς να κάνω και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο, περνώντας τις μέρες μου στην παραλία και στην απάνεμη βεράντα του Ζ. με θέα την Χώρα. Δεν θέλω τίποτα άλλο, μου φτάνει αυτό. Να περνάνε οι μέρες χαλαρά και οι σκέψεις μου να μένουν ακίνητες, αιχμαλωτισμένες από την ηρεμία και την ασφάλεια της αίσθησης πως όλα είναι οικεία και απλά. 

Και έτσι ξαφνικά, μέσα σε δευτερόλεπτα όλα αλλάζουν. Νοιώθω το δέρμα μου να ανατριχιάζει και τις λεπτές τριχούλες στην βάση του σβέρκου μου να ορθώνονται και ξέρω, χωρίς να κοιτάξω καν πίσω μου, πως είσαι εκεί. Και παρόλο που έχουμε να βρεθούμε τόσο πολύ, τόσο ατέλειωτο καιρό πια, μοιάζει το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου που είσαι εδώ. Σ΄αυτή την παραλία, αυτή την ώρα, μαζί μου. 

Σε κοιτάζω, δείχνεις κουρασμένος αλλά δεν πειράζει γιατί τα μάτια σου είναι φωτεινά. Και κάπου στο βάθος τους, ανάμεσα στο γκρίζο και το μπλε διακρίνω ένα γέλιο σκανταλιάρικο και απίστευτα οικείο. Κρατάς δυο ποτήρια κρασί και μου δίνεις το ένα, και μετά, πριν καθίσεις δίπλα μου, μου χαϊδεύεις απαλά τα μαλλιά. 

Και έπειτα,  ο χρόνος σταματάει. Και εμείς καθόμαστε για ώρες σ΄αυτές τις ξαπλώστρες με θέα την θάλασσα που αλλάζει χρώματα και γίνεται ασημένια, και μπλε, και μαύρη, κρυμμένοι από τον κόσμο που διασκεδάζει στο εστιατόριο πίσω μας και με τα τραγούδια που αλλάζουν από την κονσόλα του DJ να στρώνουν μουσικό σεντόνι στο δικό μας, μαγικό σενάριο, πρωταγωνιστώντας στο δικό μας, μοναδικό video clip. Μιλάμε και επιτέλους τα λέμε όλα. Σαν να έχει έρθει εκείνη η στιγμή που ξέρουμε χωρίς καμιά αμφιβολία πως δεν χωράει άλλα παιχνίδια και άλλα ψέματα, μιλάμε και τα λόγια ξεπλένουν όσα είχαν μείνει εκκρεμή, και όλα τα δυσάρεστα που κάποτε μπήκαν ανάμεσα μας χάνονται ανάμεσα στο κύμα που πηγαινοέρχεται ρυθμικά μπροστά στα πόδια μας. Παραδεχόμαστε αλήθειες και ψέματα, νίκες και ήττες, παιχνίδια και παγίδες και τα ξορκίζουμε. Και στο τέλος μένει μόνο η ανακουφιστική η αίσθηση του να στέκεται ο ένας απέναντι στον άλλον παραδομένος, με τις μάσκες και τις ασπίδες κατεβασμένες, λουσμένος στην αθωότητα μιας καινούριας, αληθινής αρχής. 

Οι ώρες περνάνε, ο κόσμος φεύγει, τα φώτα πίσω μας κλείνουν και εμείς απλά κοιταζόμαστε. Σαν να προσπαθούμε να κερδίσουμε τον χρόνο που χάθηκε ή σαν να μετράμε αυτά που ξέρουμε - ελπίζουμε, φοβόμαστε-  πως θα έρθουν. Θέλω να χωθώ μέσα στην αγκαλιά σου που μου έλειψε τόσο, να νοιώσω πάλι ασφαλής και να μυρίσω την μυρωδιά που ποτέ δεν ξέχασα, αυτή που αναδύεται από την λακουβίτσα στο πλάι του λαιμού σου, αλλά φοβάμαι μήπως χαλάσω την μαγεία.. Και μένω ακίνητη, σαν μαγεμένη... 

Σαν να διαβάζεις την σκέψη μου, σηκώνεσαι, βγάζεις τα ρούχα σου και μου δίνεις το χέρι σου. Σε ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη και σε δευτερόλεπτα είμαστε μέσα στο νερό, γυμνοί μέσα στην θάλασσα, κάτω από το φως του φεγγαριού, και όταν με παίρνεις αγκαλιά αισθάνομαι σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου. Σε θέλω πολύ, απίστευτα πολύ, και ξέρω πως με θέλεις και εσύ το ίδιο όμως αφήνομαι να απολαύσω την ανακουφιστική αίσθηση της ισορροπίας που επανέρχεται. Τώρα είναι η ώρα της αγάπης. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν κάποια στιγμή, ή και όχι, δεν έχει σημασία γιατί ποτέ δεν ήταν αυτό το αδύνατο μας σημείο. Στην χημεία πάντα ήμασταν αχτύπητοι, στο να αφεθούμε και να παραδεχτούμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας είχαμε πρόβλημα. 

Κολυμπάμε ο ένας δίπλα στον άλλο για ώρα, με τον παφλασμό των σωμάτων μας να δίνει τον τόνο και με την ηρεμία της στιγμής να γεμίζει την ψυχή μας. Δεν μιλάμε, δεν αγγίζουμε ο ένας τον άλλο, δεν χρειάζεται. Είμαστε εδώ, μαζί, δυο άνθρωποι που πάλεψαν με τους δράκους και τα φαντάσματα τους και τελικά κέρδισε η αγάπη, και αυτό φτάνει. Κάποια στιγμή με τραβάς προς το μέρος σου και με φιλάς. Με ένα απαλό και ταυτόχρονα απαιτητικό φιλί που έχει γεύση από κρασί, αλάτι και μέντα. Κλείνω τα μάτια μου και όταν τα ξανανοίγω είναι πια πρωί. Και όπως ανασηκώνομαι στα σεντόνια και προσπαθώ να καταλάβω που είμαι, και πως από την παραλία μαζί σου βρέθηκα στο κρεβάτι μου μόνη μου, τα χείλια μου έχουν αυτή την ίδια γεύση.. Κρασί, αλάτι και μέντα… Μόνο που  έξω από το παράθυρο δεν βλέπω την Χώρα αλλά την Αθήνα...»

Δύσκολες μέρες και νύχτες...

Επιστρέφω νωρίτερα απ΄ ότι υπολόγιζα και είμαι θυμωμένη.. Παρακολούθησα και εγώ άναυδη σήμερα  από το πρωί τα όσα συνέβησαν στην Αθήνα και πραγματικά δεν ξέρω αν πρέπει να κατέβω αύριο και εγώ στο Σύνταγμα - σε σκηνή για να μείνω εκεί μέχρι να αλλάξει κάτι- ή να τα μαζέψω και να φύγω τρέχοντας από εδώ.. Με την τηλεόραση να παίζει δίπλα μου - και ακούγοντας πότε για τους κουκουλοφόρους που προσπάθησαν να διαλύσουν την πιο μεγάλη συγκέντρωση των αγανακτισμένων με τα ΜΑΤ να τους σιγοντάρουν με χημικά, πότε τον κάθε πικραμένο να αναπτύσει τις γελοίες απόψεις του όσο ο πρωθυπουργός μας άφηνε σε αγωνία για το αν έχουμε κυβέρνηση ή όχι- προσπαθούσα να συγκεντρωθώ μια μέρα ολόκληρη σε αυτά που είχα να γράψω για το περιοδικό αλλά μάταια... Μπορεί να έφταιξε και η κουβέντα  στο τηλέφωνο ενός διάσημου έλληνα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό όταν του ζήτησα μια συνέντευξη.. "Το θεωρώ εξαιρετικά κακόγουστο σε αυτούς τους τόσο δύσκολους για την χώρα μας καιρούς να βγω και να διηγούμαι ιστορίες για μια τυχερή εποχή που ήμασταν νέοι και πλούσιοι και ασχολούμασταν με κότερα και ακριβά αυτοκίνητα και γυναίκες. Σήμερα  η Ελλάδα έχει γενική απεργία, ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο" μου είπε και είχε δίκιο... Μόνο που ίσως τελικά να είναι πιο απλό να ανησυχούμε για την πατρίδα μας από μακριά παρά να ζούμε την κατάντια της μέρα με την μέρα..

Και ναι, το ξέρω πως δεν είναι λύση να εγκαταλείπεις αυτά που αγαπάς όταν έρθουν τα δύσκολα, και είναι και αυτός ένας λόγος που ενώ κάθε τόσο σχεδιάζω και ονειρεύομαι μια ζωή αλλού - στο Λονδίνο για την ακρίβεια- είμαι ακόμα εδώ.. Γιατί μπορεί να ασχολούμαι συνήθως με τα ξανθά, και τα ροζ, και τα φιν φον μου, όμως στην πραγματικότητα αγαπάω αυτόν τον τόπο πολύ και όταν χρειαστεί τον υπερασπίζομαι μέσα μου και έξω μου με όσο περισσότερη πίστη και όσο μεγαλύτερο πάθος μπορώ.. Και ενώ θα μπορούσα να ζω οπουδήποτε, έχω επιλέξει απόλυτα συνειδητά να ζω εδώ. Και να μεγαλώνω εδώ ότι πολυτιμότερο έχω. Το παιδί μου.. Γιατί μέχρι πρότινος πίστευα ειλικρινά και ολόψυχα ότι με όλα τα τεράστια προβλήματα και τα άλλα τόσα μειονεκτήματα της, η Ελλάδα είναι όντως το καλύτερο οικοπεδάκι της γης. Το πιο ευλογημένο. Όμως κάτι μέρες σαν στην σημερινή μπαίνω στην διαδικασία να σκεφτώ πως όπως όλες οι σχέσεις στην ζωή, έτσι κι αυτή με με την πατρίδα μας πρέπει να έχει και πάρε.. Όχι μόνο δώσε.. Και πρέπει να έχει και σεβασμό και θαυμασμό, και τι ακριβώς να σεβαστώ και να θαυμάσω σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου πια, πέρα από την επιμονή, την δύναμη αλλά και την απελπισία εκείνων που κατασκήνωσαν στις πλατείες όλης της χώρας και κατάφεραν να εκβιάσουν κάποιες εξελίξεις? Αυτό το θέατρο του παραλόγου που παίχτηκε  σήμερα στις οθόνες μας, αυτό το πήγαινε - έλα και το είπα - ξείπα ανθρώπων που είναι φανερό πως ούτε μπορούν αλλά ούτε και ενδιαφέρονται να βρουν μια λύση που να είναι εφικτή για να βγούμε από το τούνελ, δεν με αφορά και δεν με αντιπροσωπεύει... Και σίγουρα δεν μου δημιουργεί την παραμικρή διάθεση ή εμπιστοσύνη για να συνεχίσω να μένω εδώ και να συνδέω την τύχη και το μέλλον - το δικό μου αλλά και του παιδιού μου- με αυτό το τρενάκι του τρόμου που έχει ήδη εκτροχιαστεί από καιρό και πάει σφαίρα στον γκρεμό.

Και έτσι σήμερα για πρώτη φορά σκέφτηκα σοβαρά την προοπτική να τα μαζέψουμε οικογενειακώς και να φύγουμε... Και όσο άδικο και ανώριμο και αν ακουστεί αυτό σε μερικούς, νομίζω πως σε σχέση με τους ανθρώπους που μας κυβερνούν και εκείνους που θέλουν να μας κυβερνήσουν στην συνέχεια, εγώ η ξανθιά, εγωίστρια και ανόητη θα είμαι πάντα πολλά βήματα πίσω.. Ίσως γι΄αυτό μου είναι αδύνατον να συνεχίσω να γράφω για το νησάκι, και τα πάρτι και τις δεκαετίες και όλα αυτά τα - έστω και κάπως θαμπωμένα- λαμπερά πράγματα που μοιάζουν τελείως εκτός φάσης σήμερα το βράδυ.. Ίσως γι΄αυτό έχω μια διάθεση να τα κλείσω όλα και να βγω.. Να ανακατευτώ με το πλήθος, να αφουγκραστώ την πόλη που δεν κοιμάται, και να θυμηθώ την εποχή που είμασταν on top of the world και καλωσορίζαμε με ενθουσιασμό την καινούρια χιλιετία... Ευτυχισμένες, ξένοιαστες μέρες και νύχτες που ακόμα δεν είχαμε μάθει πως εδώ και πάρα πολλά χρόνια στηριζόμασταν σε πήλινα πόδια.. Τώρα το μάθαμε όμως. Και πρέπει να κάνουμε κάτι. Μένει να αποφασίσει ο καθένας από μας αν θα κοιτάξει τον εαυτό του ή τον κοινό στόχο. Αν υπάρχει κοινός στόχος. Και αν υπάρχει και κάτι με το οποίο να μπορούμε να τον σημαδέψουμε...

Καληνύχτα και καλή μας τύχη...

Η γοητεία και η αξία του αναπάντεχου....

(Η ομπρέλα μου στην παραλία της καρδιάς μου.. Την φωτογραφία μου την έστειλε ο αγαπημένος μου Ζ. μόλις έβαλαν τα καρτελάκια. Αν κοιτάξετε λίγο πιο κοντά θα δείτε, γράφει 7Α)...


Έχω καιρό να γράψω… Και δεν σας κρύβω πως ήρθαν πολλές φορές που αναρωτήθηκα αν το blogάκι έχει ξεχαστεί από τους πάντες, όμως τα στατιστικά μου απάντησαν πως όχι, μπαίνει ακόμα κόσμος αρκετός κάθε μέρα και αυτό είναι ανακουφιστικό.Το να νοιώθεις πως δεν σε ξέχασαν εννοώ...

Τις τελευταίες μέρες γράφω περισσότερο από ποτέ.. Ξεκινάω από το πρωί και τελειώνω βράδυ και το μυαλό μου γίνεται πουρές, αλλά παρόλα αυτά θα υπάρχουν πάντα πράγματα που δεν θα μπορώ να τα γράψω πουθενά αλλού πέρα από εδώ.. Που δεν χωράνε και δεν ταιριάζουν σε καμιά στήλη και σε κανένα περιοδικό. Αυτό σκεφτόμουν χτες το βράδυ αργά, μάλλον σήμερα νωρίς το ξημέρωμα, χαζεύοντας τα παγάκια να λιώνουν μέσα στο ποτήρι με την έκτη – ή μήπως ήταν η έβδομη- βότκα της βραδιάς. Αυτό και την σημασία του αναπάντεχου στην ζωή. Στην ζωή μου..

Δεν ξέρω αν φταίει ο χαρακτήρας μου ή το μυαλό που κουμαντάρω, πάντως όλα τα σημαντικά και τα ενδιαφέροντα μέχρι τώρα μου ήρθαν όταν δεν τα περίμενα καθόλου.. Ακόμα χειρότερα – ή καλύτερα- όταν είχα αποφασίσει να κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κατέληξα να κάνω τελικά. Δουλειές, άνθρωποι, σχέσεις, φιλίες, τα πάντα όλα.. Από εκεί που είπα πως θα προσπαθήσω να μείνω για πάντα έφυγα τρέχοντας και εκεί που είπα πως θα μείνω μέχρι να τελειώσει το fun έμεινα μια ζωή.. Όποτε αποφάσισα απογοητευμένη να κλείσω τις πόρτες της ζωής μου σε καινούριους ανθρώπους γνώρισα φίλους καρδιάς και φορές που τις άνοιξα διάπλατα ήρθαν κάποιοι που δοκίμασαν να με ποδοπατήσουν.. Και με τις δουλειές το ίδιο.. Ότι ξεκίνησα σοβαρά και με προοπτικές μου τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ και ότι άρχισε σαν παιχνίδι είχε σαν αποτέλεσμα πράγματα για τα οποία θα είμαι περήφανη για πάντα…

Νομίζω λοιπόν πως τελικά - σε ότι με αφορά τουλάχιστον- είναι αυτή η προοπτική του απρόοπτου που με κρατάει όρθια όταν όλα γύρω μου καταρρέουν.. Που με κρατάει παιδί μέσα μου όσο τα χρόνια περνάνε, που μου δίνει την δύναμη να συνεχίζω να δίνω το 100% μου σε όλες τις σημαντικές σχέσεις μου, και που τραβάει γύρω μου τους πιο αταίριαστους μεταξύ τους εκ πρώτης όψεως ανθρώπους, που όμως έχουν περισσότερα κοινά απ΄ότι δείχνουν… Κυρίως την τρέλα με την καλύτερη των εννοιών και τους ανοιχτούς ορίζοντες… Και την διάθεση να ρισκάρουν και την τόλμη να εκτεθούν, και πάνω και πέρα απ' όλα την επιθυμία να δώσουν και να πάρουν χωρίς τσιγκουνιές και χωρίς μπακαλίστικα τεφτέρια... Έτσι θα περιέγραφα με μερικές λέξεις τους καλύτερους μου φίλους και τους ανθρώπους που αγαπώ στο κόσμο πιο πολύ...

Πίσω στο ανάπαντεχο, αυτό το καλοκαίρι που μπήκε στην ζωή μου με τις χειρότερες προοπτικές, με μένα απογοητευμένη, πληγωμένη, και αποφασισμένη να κλείσω πόρτες και παράθυρα και να απομονωθώ για καιρό περιχαρακωμένη μέσα στα γνωστά και τα σίγουρα μου, και με τον κόσμο γύρω μου να ζει στην σκιά και το άγχος μιας επερχόμενης καταστροφής  – μνημόνια, ΔΝΤ, κρίση, αγανακτισμένοι και όλα τα σχετικά- έφερε τελικά μαζί του όλα εκείνα που είχα αποκλείσει μέσα μου με βεβαιότητα… Μια δουλειά που με κάνει να κουράζομαι απίστευτα αλλά μου αρέσει πολύ, μια φιλία που νομίζω πως ήρθε για να μείνει, την επιβεβαίωση για ακόμα μια φορά πως είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα και πως τα δύσκολα μας κλονίζουν αλλά δεν μας γκρεμίζουν τελικά, και κάτι ακόμα που μοιάζει με πονηρό κλείσιμο του ματιού, δώρο από τις δυνάμεις που παίζουν σκάκι με την ζωή μας αποκλειστικά για μένα, για να εμπεδώσω πια μια και καλή πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια, το σύμπαν ξεκαρδίζεται…

To make a long story short, είμαι καλά, είμαι χαρούμενη, είμαι ήρεμη, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νοιώθω πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι μου και το δέρμα μου να ανατριχιάζει από την προσμονή εκείνων που θα έρθουν.. Που έχουν ήδη έρθει μάλλον αλλά θέλω να τα απολαύσω και να τα ζήσω και να τα χορτάσω χωρίς βιασύνη.. Και χωρίς λάθη αν γίνεται παρόλο που αυτό κι αν δεν το έχω καταφέρει ποτέ... Όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, έτσι δεν είναι? Και αν έμαθα κάτι βασικό όλα αυτά τα πολλά χρόνια που πέρασαν είναι πως στην ζωή σημασία έχουν οι στιγμές. Και οι λεπτομέρειες. Και η ενέργεια που παίρνουμε και που δίνουμε από τα πάντα και στα πάντα… Και έτσι, εύχομαι αυτό το καλοκαίρι που μόλις μπήκε να είναι γεμάτο ενέργεια και στιγμές.. Και χαμόγελα, και αγάπη, και νοιάξιμο, και όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν την ζωή μας να έχει αξία ανεκτίμητη.. Και οκ, να έχει και κάτι ακόμα.. Το σύμπαν ξέρει, και νομίζω πως φροντίζει για μένα καλύτερα από ποτέ…:-)

Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά.. Μέχρι να τα ξαναπούμε σας αφήνω με εικόνα απολύτως καλοκαιρινή και με το τραγουδάκι που ντύνει σαν μουσικό χαλί τα όνειρα μου τον τελευταίο καιρό.... Η λατρεμένη Ειρήνη Δούκα - φωνάρα και κουκλάρα- στην μετά C-Real εποχή της τα σπάει, και εμένα οι στίχοι αυτοί μου φαίνονται οι πιο αισιόδοξοι ever. Ίσως γιατί εγώ είμαι καλοκαίρι, μέσα και έξω, και μια ζωή θα φεύγω από τον χειμώνα και το σκοτάδι για να συναντάω το φως...

By TwitterButtons.com