Όνειρο.....

«Είμαι στην αγαπημένη μου παραλία, στο νησάκι. Είναι η ώρα που ο ήλιος έχει πια πέσει και ο κόσμος έχει φύγει. Χουζουρεύω στην ξαπλώστρα μου χαζεύοντας την θάλασσα που παίρνει χρώμα από τον ήλιο που δύει και το μυαλό μου είναι βυθισμένο στο πουθενά. Είμαι μαυρισμένη, το δέρμα μου μυρίζει αντηλιακό και οι άκρες των μαλλιών μου έχουν ανοίξει τόσο που μοιάζουν ασημένιες. Είμαι καιρό εδώ, έτσι, χωρίς να κάνω και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο, περνώντας τις μέρες μου στην παραλία και στην απάνεμη βεράντα του Ζ. με θέα την Χώρα. Δεν θέλω τίποτα άλλο, μου φτάνει αυτό. Να περνάνε οι μέρες χαλαρά και οι σκέψεις μου να μένουν ακίνητες, αιχμαλωτισμένες από την ηρεμία και την ασφάλεια της αίσθησης πως όλα είναι οικεία και απλά. 

Και έτσι ξαφνικά, μέσα σε δευτερόλεπτα όλα αλλάζουν. Νοιώθω το δέρμα μου να ανατριχιάζει και τις λεπτές τριχούλες στην βάση του σβέρκου μου να ορθώνονται και ξέρω, χωρίς να κοιτάξω καν πίσω μου, πως είσαι εκεί. Και παρόλο που έχουμε να βρεθούμε τόσο πολύ, τόσο ατέλειωτο καιρό πια, μοιάζει το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου που είσαι εδώ. Σ΄αυτή την παραλία, αυτή την ώρα, μαζί μου. 

Σε κοιτάζω, δείχνεις κουρασμένος αλλά δεν πειράζει γιατί τα μάτια σου είναι φωτεινά. Και κάπου στο βάθος τους, ανάμεσα στο γκρίζο και το μπλε διακρίνω ένα γέλιο σκανταλιάρικο και απίστευτα οικείο. Κρατάς δυο ποτήρια κρασί και μου δίνεις το ένα, και μετά, πριν καθίσεις δίπλα μου, μου χαϊδεύεις απαλά τα μαλλιά. 

Και έπειτα,  ο χρόνος σταματάει. Και εμείς καθόμαστε για ώρες σ΄αυτές τις ξαπλώστρες με θέα την θάλασσα που αλλάζει χρώματα και γίνεται ασημένια, και μπλε, και μαύρη, κρυμμένοι από τον κόσμο που διασκεδάζει στο εστιατόριο πίσω μας και με τα τραγούδια που αλλάζουν από την κονσόλα του DJ να στρώνουν μουσικό σεντόνι στο δικό μας, μαγικό σενάριο, πρωταγωνιστώντας στο δικό μας, μοναδικό video clip. Μιλάμε και επιτέλους τα λέμε όλα. Σαν να έχει έρθει εκείνη η στιγμή που ξέρουμε χωρίς καμιά αμφιβολία πως δεν χωράει άλλα παιχνίδια και άλλα ψέματα, μιλάμε και τα λόγια ξεπλένουν όσα είχαν μείνει εκκρεμή, και όλα τα δυσάρεστα που κάποτε μπήκαν ανάμεσα μας χάνονται ανάμεσα στο κύμα που πηγαινοέρχεται ρυθμικά μπροστά στα πόδια μας. Παραδεχόμαστε αλήθειες και ψέματα, νίκες και ήττες, παιχνίδια και παγίδες και τα ξορκίζουμε. Και στο τέλος μένει μόνο η ανακουφιστική η αίσθηση του να στέκεται ο ένας απέναντι στον άλλον παραδομένος, με τις μάσκες και τις ασπίδες κατεβασμένες, λουσμένος στην αθωότητα μιας καινούριας, αληθινής αρχής. 

Οι ώρες περνάνε, ο κόσμος φεύγει, τα φώτα πίσω μας κλείνουν και εμείς απλά κοιταζόμαστε. Σαν να προσπαθούμε να κερδίσουμε τον χρόνο που χάθηκε ή σαν να μετράμε αυτά που ξέρουμε - ελπίζουμε, φοβόμαστε-  πως θα έρθουν. Θέλω να χωθώ μέσα στην αγκαλιά σου που μου έλειψε τόσο, να νοιώσω πάλι ασφαλής και να μυρίσω την μυρωδιά που ποτέ δεν ξέχασα, αυτή που αναδύεται από την λακουβίτσα στο πλάι του λαιμού σου, αλλά φοβάμαι μήπως χαλάσω την μαγεία.. Και μένω ακίνητη, σαν μαγεμένη... 

Σαν να διαβάζεις την σκέψη μου, σηκώνεσαι, βγάζεις τα ρούχα σου και μου δίνεις το χέρι σου. Σε ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη και σε δευτερόλεπτα είμαστε μέσα στο νερό, γυμνοί μέσα στην θάλασσα, κάτω από το φως του φεγγαριού, και όταν με παίρνεις αγκαλιά αισθάνομαι σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου. Σε θέλω πολύ, απίστευτα πολύ, και ξέρω πως με θέλεις και εσύ το ίδιο όμως αφήνομαι να απολαύσω την ανακουφιστική αίσθηση της ισορροπίας που επανέρχεται. Τώρα είναι η ώρα της αγάπης. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν κάποια στιγμή, ή και όχι, δεν έχει σημασία γιατί ποτέ δεν ήταν αυτό το αδύνατο μας σημείο. Στην χημεία πάντα ήμασταν αχτύπητοι, στο να αφεθούμε και να παραδεχτούμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας είχαμε πρόβλημα. 

Κολυμπάμε ο ένας δίπλα στον άλλο για ώρα, με τον παφλασμό των σωμάτων μας να δίνει τον τόνο και με την ηρεμία της στιγμής να γεμίζει την ψυχή μας. Δεν μιλάμε, δεν αγγίζουμε ο ένας τον άλλο, δεν χρειάζεται. Είμαστε εδώ, μαζί, δυο άνθρωποι που πάλεψαν με τους δράκους και τα φαντάσματα τους και τελικά κέρδισε η αγάπη, και αυτό φτάνει. Κάποια στιγμή με τραβάς προς το μέρος σου και με φιλάς. Με ένα απαλό και ταυτόχρονα απαιτητικό φιλί που έχει γεύση από κρασί, αλάτι και μέντα. Κλείνω τα μάτια μου και όταν τα ξανανοίγω είναι πια πρωί. Και όπως ανασηκώνομαι στα σεντόνια και προσπαθώ να καταλάβω που είμαι, και πως από την παραλία μαζί σου βρέθηκα στο κρεβάτι μου μόνη μου, τα χείλια μου έχουν αυτή την ίδια γεύση.. Κρασί, αλάτι και μέντα… Μόνο που  έξω από το παράθυρο δεν βλέπω την Χώρα αλλά την Αθήνα...»

Η γοητεία και η αξία του αναπάντεχου....

(Η ομπρέλα μου στην παραλία της καρδιάς μου.. Την φωτογραφία μου την έστειλε ο αγαπημένος μου Ζ. μόλις έβαλαν τα καρτελάκια. Αν κοιτάξετε λίγο πιο κοντά θα δείτε, γράφει 7Α)...


Έχω καιρό να γράψω… Και δεν σας κρύβω πως ήρθαν πολλές φορές που αναρωτήθηκα αν το blogάκι έχει ξεχαστεί από τους πάντες, όμως τα στατιστικά μου απάντησαν πως όχι, μπαίνει ακόμα κόσμος αρκετός κάθε μέρα και αυτό είναι ανακουφιστικό.Το να νοιώθεις πως δεν σε ξέχασαν εννοώ...

Τις τελευταίες μέρες γράφω περισσότερο από ποτέ.. Ξεκινάω από το πρωί και τελειώνω βράδυ και το μυαλό μου γίνεται πουρές, αλλά παρόλα αυτά θα υπάρχουν πάντα πράγματα που δεν θα μπορώ να τα γράψω πουθενά αλλού πέρα από εδώ.. Που δεν χωράνε και δεν ταιριάζουν σε καμιά στήλη και σε κανένα περιοδικό. Αυτό σκεφτόμουν χτες το βράδυ αργά, μάλλον σήμερα νωρίς το ξημέρωμα, χαζεύοντας τα παγάκια να λιώνουν μέσα στο ποτήρι με την έκτη – ή μήπως ήταν η έβδομη- βότκα της βραδιάς. Αυτό και την σημασία του αναπάντεχου στην ζωή. Στην ζωή μου..

Δεν ξέρω αν φταίει ο χαρακτήρας μου ή το μυαλό που κουμαντάρω, πάντως όλα τα σημαντικά και τα ενδιαφέροντα μέχρι τώρα μου ήρθαν όταν δεν τα περίμενα καθόλου.. Ακόμα χειρότερα – ή καλύτερα- όταν είχα αποφασίσει να κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κατέληξα να κάνω τελικά. Δουλειές, άνθρωποι, σχέσεις, φιλίες, τα πάντα όλα.. Από εκεί που είπα πως θα προσπαθήσω να μείνω για πάντα έφυγα τρέχοντας και εκεί που είπα πως θα μείνω μέχρι να τελειώσει το fun έμεινα μια ζωή.. Όποτε αποφάσισα απογοητευμένη να κλείσω τις πόρτες της ζωής μου σε καινούριους ανθρώπους γνώρισα φίλους καρδιάς και φορές που τις άνοιξα διάπλατα ήρθαν κάποιοι που δοκίμασαν να με ποδοπατήσουν.. Και με τις δουλειές το ίδιο.. Ότι ξεκίνησα σοβαρά και με προοπτικές μου τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ και ότι άρχισε σαν παιχνίδι είχε σαν αποτέλεσμα πράγματα για τα οποία θα είμαι περήφανη για πάντα…

Νομίζω λοιπόν πως τελικά - σε ότι με αφορά τουλάχιστον- είναι αυτή η προοπτική του απρόοπτου που με κρατάει όρθια όταν όλα γύρω μου καταρρέουν.. Που με κρατάει παιδί μέσα μου όσο τα χρόνια περνάνε, που μου δίνει την δύναμη να συνεχίζω να δίνω το 100% μου σε όλες τις σημαντικές σχέσεις μου, και που τραβάει γύρω μου τους πιο αταίριαστους μεταξύ τους εκ πρώτης όψεως ανθρώπους, που όμως έχουν περισσότερα κοινά απ΄ότι δείχνουν… Κυρίως την τρέλα με την καλύτερη των εννοιών και τους ανοιχτούς ορίζοντες… Και την διάθεση να ρισκάρουν και την τόλμη να εκτεθούν, και πάνω και πέρα απ' όλα την επιθυμία να δώσουν και να πάρουν χωρίς τσιγκουνιές και χωρίς μπακαλίστικα τεφτέρια... Έτσι θα περιέγραφα με μερικές λέξεις τους καλύτερους μου φίλους και τους ανθρώπους που αγαπώ στο κόσμο πιο πολύ...

Πίσω στο ανάπαντεχο, αυτό το καλοκαίρι που μπήκε στην ζωή μου με τις χειρότερες προοπτικές, με μένα απογοητευμένη, πληγωμένη, και αποφασισμένη να κλείσω πόρτες και παράθυρα και να απομονωθώ για καιρό περιχαρακωμένη μέσα στα γνωστά και τα σίγουρα μου, και με τον κόσμο γύρω μου να ζει στην σκιά και το άγχος μιας επερχόμενης καταστροφής  – μνημόνια, ΔΝΤ, κρίση, αγανακτισμένοι και όλα τα σχετικά- έφερε τελικά μαζί του όλα εκείνα που είχα αποκλείσει μέσα μου με βεβαιότητα… Μια δουλειά που με κάνει να κουράζομαι απίστευτα αλλά μου αρέσει πολύ, μια φιλία που νομίζω πως ήρθε για να μείνει, την επιβεβαίωση για ακόμα μια φορά πως είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα και πως τα δύσκολα μας κλονίζουν αλλά δεν μας γκρεμίζουν τελικά, και κάτι ακόμα που μοιάζει με πονηρό κλείσιμο του ματιού, δώρο από τις δυνάμεις που παίζουν σκάκι με την ζωή μας αποκλειστικά για μένα, για να εμπεδώσω πια μια και καλή πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια, το σύμπαν ξεκαρδίζεται…

To make a long story short, είμαι καλά, είμαι χαρούμενη, είμαι ήρεμη, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νοιώθω πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι μου και το δέρμα μου να ανατριχιάζει από την προσμονή εκείνων που θα έρθουν.. Που έχουν ήδη έρθει μάλλον αλλά θέλω να τα απολαύσω και να τα ζήσω και να τα χορτάσω χωρίς βιασύνη.. Και χωρίς λάθη αν γίνεται παρόλο που αυτό κι αν δεν το έχω καταφέρει ποτέ... Όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, έτσι δεν είναι? Και αν έμαθα κάτι βασικό όλα αυτά τα πολλά χρόνια που πέρασαν είναι πως στην ζωή σημασία έχουν οι στιγμές. Και οι λεπτομέρειες. Και η ενέργεια που παίρνουμε και που δίνουμε από τα πάντα και στα πάντα… Και έτσι, εύχομαι αυτό το καλοκαίρι που μόλις μπήκε να είναι γεμάτο ενέργεια και στιγμές.. Και χαμόγελα, και αγάπη, και νοιάξιμο, και όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν την ζωή μας να έχει αξία ανεκτίμητη.. Και οκ, να έχει και κάτι ακόμα.. Το σύμπαν ξέρει, και νομίζω πως φροντίζει για μένα καλύτερα από ποτέ…:-)

Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά.. Μέχρι να τα ξαναπούμε σας αφήνω με εικόνα απολύτως καλοκαιρινή και με το τραγουδάκι που ντύνει σαν μουσικό χαλί τα όνειρα μου τον τελευταίο καιρό.... Η λατρεμένη Ειρήνη Δούκα - φωνάρα και κουκλάρα- στην μετά C-Real εποχή της τα σπάει, και εμένα οι στίχοι αυτοί μου φαίνονται οι πιο αισιόδοξοι ever. Ίσως γιατί εγώ είμαι καλοκαίρι, μέσα και έξω, και μια ζωή θα φεύγω από τον χειμώνα και το σκοτάδι για να συναντάω το φως...

Εξελίξεις...

Και εκεί που η πνευμονία με είχε ρίξει σε - σχεδόν- απραξία, οι εξελίξεις στην ζωή μου είναι πάλι ραγδαίες... Μια πρόταση για δουλειά που δεν μπορούσα να αρνηθώ με τίποτα ήρθε έτσι ξαφνικά για να με ξεσηκώσει και να με βάλει πάλι σε πρόγραμμα και μάλιστα σφιχτό. Δεν παραπονιέμαι, σε μια εποχή που το να βρεις δουλειά είναι σχεδόν σαν να κερδίζεις το τζακ ποτ μου ήρθε σαν δώρο το ότι θα ασχοληθώ πάλι με το λατρεμένο νησάκι, έστω και αν θα χρειαστεί να περάσω από την άλλη πλευρά του εκδοτικού ποταμού.. Και έτσι, την Παρασκευή σαν μαθήτρια που επιστρέφει στο σχολείο, πήγα πρώτη μέρα στην δουλειά... Και παρόλο που μου φάνηκε κάπως παράξενο μια που έχω πολλά χρόνια να μπω στην διαδικασία του να πηγαίνω σε ένα γραφείο έστω και για μερικές μέρες την εβδομάδα, δεν σας κρύβω πως η ιδέα με γεμίζει ενθουσιασμό.. Καινούριοι συνεργάτες, άνθρωποι που ήξερα από παλιότερα και που με αγκάλιασαν με ζεστασιά, άλλο περιβάλον, άλλα σχέδια και άλλες ιδέες αλλά ο ίδιος δημιουργικός πυρετός, και τελικά όλα έρχονται όπως πρέπει όταν πρέπει, και αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο... Και ελπίζω πραγματικά αυτή η δεύτερη συνάντηση μου με την ΙΜΑΚΟ να πάει καλά  και να κρατήσει...

Μαζί με όλα αυτά, η απόφαση μου να πάψω να σπαταλάω την ενέργεια και κομμάτια από τον εαυτό μου δεξιά και αριστερά παραμένει και έτσι μετά από μια ανακατάταξη ανθρώπων και σχέσεων νοιώθω πως οι ισορροπίες στην ζωή μου - και κυρίως μέσα μου- έχουν επιστρέψει εκεί που τις ήθελα... Και σκοπεύω να τις διατηρήσω έτσι, οπότε τον λίγο χρόνο που θα μου μένει πια σχεδιάζω να τον αφιερώνω στους ανθρώπους και τα πράγματα που έχει ανάγκη η ψυχή μου για να γεμίζει και να χαμογελά... Έτσι, το blogάκι αναγκαστικά θα μπει ξανά σε δεύτερη, για να μην σας πω σε τρίτη μοίρα... Δεν λέω αντίο, θα επανέρχομαι όταν θα έχω κέφι και χρόνο και πράγματα να πω... Και στο μεταξύ θα με βρίσκετε κάθε Τετάρτη στην εβδομαδιαία στήλη μου στο FnL Guide, κάθε μήνα στις σελίδες του Nitro, στο διαδικτυακό Thea , και στο Mykonos Life που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιουνίου.. Ελπίζω πραγματικά να χαίρεστε για μένα και η θετική ενέργεια όσων από σας  με αγαπάτε να εξουδετερώσει την αρνητική εκείνων που ξέρω πως θα στραβώσουν με τα νέα μου... Φιλιά πολλά, να γελάμε όσο μπορούμε πιο πολύ και να περνάμε υπέροχα....  

Υ.Γ. Σας αφήνω προς το παρόν με φωτογραφία ανοιξιάτικη σαν τα κέφια μου και με τραγουδάκι υπέροχο του Vassilikos. Αυτό που είναι επίσης υπέροχο όμως είναι το video clip που σας προτίνω να το δείτε, θα σας φτιάξει την διάθεση με χίλια... ΧΧΧΧ

Βαθιά ανάσα και ροζ.

Οι μέρες περνάνε παράξενα και δύσκολα. Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, γύρω μας, με όλη αυτή την βία που θυμίζει καζάνι που βράζει έτοιμο να ξεχυλίσει και με όλα αυτά τα απολύτως δυσάρεστα νέα που ακούμε διαρκώς στις ειδήσεις ή διαβάζουμε σε εφημερίδες και sites, όση αισιοδοξία και να διαθέτει κανείς προσγειώνεται απότομα σε μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει καθόλου ούτε με την άνοιξη ούτε με τις λιακάδες... Και καμιά φορά, όταν ξυπνάω το πρωί και χαμογελάω νοιώθω σχεδόν τύψεις που ελπίζω ακόμα και που επιμένω να βλέπω το χρώμα μέσα στο μαύρο, τουλάχιστον στα μικρά που αποτελούν το προσωπικό μου σύμπαν. Δεν είναι που δεν νοιάζομαι, κάθε άλλο, είναι που μου είναι αδύνατον να αντέξω την μιζέρια για πολύ. Ούτε καν για λίγο για να είμαι ειλικρινής. Και έτσι, αντιστέκομαι, όσο μπορώ, με χαμόγελο. Η χαρά υπάρχει ακόμα γύρω μας - και μέσα μας φυσικά-  στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε και αυτοί, στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας που δεν έχουν να κάνουν με την τιμή αλλά με την αξία τους, και σε όλα όσα κάνουν την ψυχή μας να φουσκώνει από ευτυχία. 

(Η υπέροχη αυτή φωτογραφία είναι του Βαγγέλη Πατεράκη)

Καμιά φορά κάνουμε το λάθος να ξεχνάμε πόσα πολλά είναι αυτά που έχουμε στ΄αλήθεια. Χανόμαστε μέσα σε αναζητήσεις και διεκδικήσεις που δεν έχουν αληθινό νόημα, δεν είναι τα πράγματα που κάνουν την ζωή μας καλύτερη και πρέπει να μάθουμε κάποια στιγμή να σκεφτόμαστε και να υπάρχουμε έξω και πέρα από αυτά. Κάποτε αναγκάστηκα να στερηθώ για καιρό ακόμα και τα αυτονόητα. Και πέρα από την παρουσία των δικών μου ανθρώπων που πονούσε κάθε λεπτό σαν μαχαιριά, αυτό που μου έλειψε απ' όλα πιο πολύ ήταν τα μικρά πράγματα που δεν μπορούσα να έχω. Τα μεγάλα ούτε που τα σκέφτηκα ποτέ. Ένας καφές στην λιακάδα, μια βόλτα, το να ανοίγω την πόρτα ότι ώρα θέλω και να φεύγω. Ή να έρχομαι. Να μαγειρεύω για φίλους και να μαζευόμαστε γύρω από ένα τραπέζι. Να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα μέσα σε μια αγκαλιά. Ο αέρας να ανεμίζει τα μαλλιά μου. Να γελάω με την καρδιά μου. Τα χρώματα, το φως και η αίσθηση της ελευθερίας, και η υγεία πάνω και πέρα απ΄όλα.. Για μας και για τους δικούς μας ανθρώπους.  Αυτή είναι η αληθινή ευτυχία και αυτή, ακόμα την έχουμε. Οι περισσότεροι από μας τουλάχιστον. 

Και αν μπορώ να δώσω λοιπόν μια συμβουλή, που δεν μου αρέσει καθόλου να δίνω γιατί δεν είναι ούτε η θέση μου ούτε η διάθεση μου αυτή αλλά τέλος πάντων, είναι να διατηρούμε την αθωότητα και την πίστη μας στο καλό όσο μπορούμε.. Και να μένουμε αισιόδοξοι και καλοπροαίρετοι, να δίνουμε με χαρά ότι και όπου μπορούμε, να λέμε σ΄αγαπώ εκεί που πρέπει όσο πιο συχνά γίνεται, να δίνουμε ευκαιρίες, και να κρατάμε ανοιχτές τις προοπτικές και τις γέφυρες.  Ο χρόνος πάντα φέρνει αυτά που πρέπει. Και απαλύνει τις πληγές, και βάζει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, και εμφανίζει ευκαιρίες και λύσεις ξαφνικά.

Κάπως έτσι, από το πουθενά και εκεί που δεν το περίμενα καθόλου, εμφανίστηκαν όχι μία αλλά τρεις διαφορετικές προτάσεις για δουλειά στο νησάκι, για τις οποίες πρέπει να συζητήσω και να αποφασίσω άμεσα. Μου αρέσει τρελά η ιδέα, μου έχει λείψει τόσο το "χωριό" μου, που μου φαίνεται σαν δώρο όλο αυτό.. Και είναι κατά μια έννοια μια που συνδιάζει την διάθεση μου για αλλαγή και για φευγιό με μια απασχόληση δημιουργική που την έχω επιθυμήσει...

Θα σας πω νέα όταν θα έχω, προς το παρόν πάω να φτιάξω μια κρεμ καραμελέ που την μελετάω μέρες τώρα και σας φιλώ πολύ... Think pink, δεν έχουμε άλλο τρόπο να πορευτούμε αυτή την εποχή, αλήθεια.. Μια αλυσσίδα από αγάπη και ανθρώπους καρδιάς είναι το μόνο που θα μας κρατήσει στην επιφάνεια. Μαζί με μια βαθιά ανάσα που ειδικά μετά την πνευμονία, εγώ προσωπικά την εκτίμησα ακόμα περισσότερο... :-)

Παίρνω φόρα....

Ο Blogger ψιλο καταρρέει αυτές τις μέρες, το Facebook με κουράζει λίγο έτσι που γεμίζει κάθε τόσο με άσχετα τραγούδια και  requests για την Φάρμα (φταίει φυσικά πως έχω σταματήσει να παίζω εδώ και καιρό, βαρέθηκα τα βελάσματα) και το Twitter έχει πλάκα τελικά αλλά μάλλον γιατί είναι ακόμα αρχή και είμαστε στα μέλια... Γενικά πάντως, μετά από τόσες μέρες ταλαιπωρίας – 19 and still counting- η αλήθεια είναι πως έχω μια τεράστια λαχτάρα να βγω από το σπίτι σήμερα και να ξαναμαζευτώ αρχές φθινοπώρου. Μην σας πω τέλη… Και αν με ξέρω καλά – που με ξέρω- μόλις μου περάσει τελείως ο βήχας και αρχίσω να ξαναμπαίνω στους κανονικούς –βιολογικούς κυρίως- ρυθμούς μου, αυτό θα κάνω..

 

Η άνοιξη που μάλλον είναι με το μέρος μου τελικά δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θα φέρει λιακάδες που θα μείνουν, και ευτυχώς δηλαδή γιατί αν αναγκαζόμουν να μένω κλεισμένη μέσα στο σπίτι με τον ήλιο έξω να λάμπει θα είχα πέσει σε βαθιά κατάθλιψη ενώ τώρα την γλύτωσα με μια ελαφριά θλίψη… Και με τεράστια μουρμούρα σε οποιονδήποτε με πήρε έστω και ένα τηλέφωνο να δει τι κάνω, δηλαδή practically σχεδόν σε όποιον ξέρω… Ποντάρω όμως στο συγχρονισμένο μας timing και ελπίζω πως από βδομάδα που όπως όλα δείχνουν θα είμαι έτοιμη για πρωινούς καφέδες, θα κάνει και αυτή το θαύμα της…

 

Βέβαια τώρα γράφω και πίνω καυτό τσάι με μέλι – πόσο γιαγιαδίστικο Θεέ μου!- αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, έτσι δεν είναι? Και η Πολυάννα μέσα μου μετράει όπως πάντα θετικά αντί για απώλειες, και μέχρι τώρα έχουμε 6.5 κιλά που τα χάσαμε και ελπίζω πως δεν θα τα ξαναβρούμε κάπου εδώ γύρω, το μαλλί μου που μετά από δεκαπέντε μέρες λούσιμο στο σπίτι και μάσκες με κερατίνη το ίσιωσα χτες στον Βαγγέλη και είναι μακρύ κανονικά και τέλειο, μια λαχτάρα για διάφορες πρασινάδες ανεξήγητη – μαγείρεψα φοβερό σπανακόρυζο για πρώτη φορά στην ζωή μου και έχω ταράξει τις σαλάτες- και ένα σωρό υπέροχα προγράμματα για το καλοκαίρι μια που ο αγαπημένος μου αλλά και διάφοροι φίλοι έσπευσαν να μου κάνουν τρελό pampering και τους ευχαριστώ πολύ γιατί το χρειαζόμουν όσο τίποτα… 

Θα αφήσω να περάσει και η επόμενη εβδομάδα λίγο χαλαρά να πάρω τα πάνω μου και μετά… Ποιος με πιάνει!!!! Ένα θα σας πω.. Από τα πρώτα πράγματα που έχω κανονίσει είναι μάθημα μαγειρικής με τον Χριστόφορο Πέσκια με θέμα τα burgers!!! How cool is that? Και μετά λέω να πάω και μια βόλτα από τον Αστέρα να κάνω στο Matsuhisa και ένα μάθημα για black cod με sweet miso , και θα κλείσω με τον Στέλιο Παρλιάρο που θα μου μάθει τα μυστικά της τέλειας κρέμας ζαχαροπλαστικής.. In between δε, μου έχει τάξει και ο Μιχάλης Μιχαήλ μάθημα παρασκευής νουγκατίνας... Έτσι, για να είμαι λίγο προετοιμασμένη για τα κανονικά μαθήματα που θα ξεκινήσουν τέλη Σεπτεμβρίου… 

Και φυσικά, υπάρχει και το blog… Που το έχω αφήσει λίγο στην άκρη και που σκέφτηκα να το αφήσω και τελείως, να μην σας το κρύψω.. Όμως συνειδητοποίησα πως όσο και αν ήθελα να το παρουσιάσω – και να ήταν κι όλας- διαφορετικά, αυτό το blogάκι το γράφω για μένα και μόνο… Και αντικατοπτρίζει απολύτως τις διαθέσεις μου και τις περιόδους που περνάω και αυτό μπορεί να το χρωματίζει κάπως, όμως πάντα θα είναι το δικό μου διαδικτυακό σπίτι , είτε έχει τις πόρτες του ανοιχτές τέντα για να μπαινοβγαίνουν όλοι οι γνωστοί και φίλοι, είτε είναι κλειστό λόγω διακοπών γιατί έτσι πρέπει, θέλει ή μπορεί… Και έτσι, σ’ αυτή την φάση το πάω χαλαρά… Όπως πάω χαλαρά όλα τα πράγματα στην ζωή μου αναγκαστικά μια που η πνευμονία ήταν μια εντολή slow down από μόνη της που και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να παρακούσω… Και η αλήθεια είναι πως τελικά την είχα ανάγκη αυτή την – έστω και αναγκαστική- ηρεμία, και αυτές τις βαθιές ανάσες που με τόσο κόπο παίρνω τελευταία, για να βάλω τον εαυτό μου πρώτα και μετά τους γύρω μου σε τάξη… Και για να πάρω φόρα για αυτά που έρχονται βέβαια… 

 

Τα βράδια που ανοίγω τα παράθυρα έξω μυρίζει άνοιξη.. Λεμονιές, γιασεμιά, και αυτή η δροσιά που κάνει το δέρμα να ανατριχιάζει από προσμονή.. Για το κάψιμο του ήλιου το καλοκαίρι… Και είναι υπέροχη αυτή η αίσθηση των όσων ξέρεις πως θα έρθουν, γιατί τα έχεις μυρίσει στον αέρα, τα έχεις νοιώσει στην ψυχή σου και τα έχεις αγγίξει στα όνειρα σου… Το σύμπαν πάντα προειδοποιεί, και ας γελάσουν για μια ακόμη φορά οι μακριά νυχτωμένοι, καθόλου δεν με νοιάζει… Προειδοποιεί και για τα άσχημα και για τα όμορφα που μας ετοιμάζει και νομίζω πως μετά από τόσες πανωλεθρίες και ήττες μαζεμένες τον δικαιούμαι έναν θρίαμβο.. Τον έχω κερδίσει με την αξία μου.. Και θα τον απολαύσω με κάθε ίνα του κορμιού μου και με κάθε φαιό κύτταρο του μυαλού μου, σας το ορκίζομαι.. Καλημέρα, και πολλά πολλά φιλία…

Υ.Γ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές κάποιοι ανεγκέφαλοι αποφάσιζαν να πετάξουν βόμβες μολότωφ έξω από το Α.Τ. Εξαρχείων, δίπλα ακριβώς στον χώρο όπου γινόταν η λαϊκή... Ζούμε σε μια χώρα που μας διώχνει με κάθε μέσον και τρόπο και στην οποία η λογική έχει γίνει πια είδος πολυτελείας. Το ίδιο και η ασφάλεια. Κρίμα, αυτό μόνο...

Υ.Γ.2 Παρόλα αυτά, η εικονογράφηση θα είναι χαρούμενη και χρωματιστή.. Το χαμόγελο είναι η μόνη αντίσταση που μας έχει μείνει.. Μαζί με το χιούμορ μας που η αλήθεια είναι όμως πως έχει αρχίσει και αυτό να λιγοστεύει... Και να γίνεται θυμός... 

Υ.Γ.3 Δεν απαντάω στα σχόλια σας η γαϊδούρα, το ξέρω, αλλά τι να κάνω! Περνάω φάση παράξενη και όσοι με αγαπάτε το ξέρω πως θα μου την συγχωρέσετε.. Θα επανέλθω όμως όταν θα είναι ώρα...

Υ.Γ. 4 Και φυσικά υπάρχει και η εκκρεμότητα του βιβλίου.. Η κρίση δυστυχώς δεν κάνει διακρίσεις, κάποιοι εκδοτικοί οίκοι ήδη έκλεισαν και αυτοί που έχουν απομείνει παλεύουν με τα budgets και τις περικοπές, οπότε η έκδοση καθυστερεί αλλά δεν αναβάλεται.. Δεν πειράζει, καθόλου.. Προτιμώ να γίνουν όλα από φθινόπωρο έτσι κι αλλιώς -πριν τα χριστούγεννα είναι πάντα η καλύτερη εποχή για να λανσαριστεί ένα καινούριο βιβλίο - αφήστε που έτσι προλαβαίνω να διορθώσω και το τέλος που τώρα πια το θέλω αλλιώς...

Σκέψεις και απολογισμοί..... (Updated)

Βελτιώνομαι αργά αλλά σταθερά και το δύσκολο κομμάτι όπως και να έχει, πέρασε.. Κουράζομαι ακόμα πολύ εύκολα , ο βήχας υποχωρεί αλλά δεν περνάει και τελείως, και δεν έχω καμιά απολύτως διάθεση για έξω, αλλά γλύτωσα την εισαγωγή στο νοσοκομείο στο παρατσάκ οπότε τώρα ο καναπές και η κουβερτούλα μου μοιάζουν παράδεισος.. Ειδικά όταν από το παράθυρο μπαίνει μια λιακάδα όλο υποοσχέσεις για το άμεσο μέλλον... Και η αλήθεια είναι πως οι μέρες περνάνε αργά και πως έχω δει, διαβάσει και παίξει σχεδόν τα πάντα αλλά είπαμε... Σε σχέση με το Υγεία που ήταν η εναλλακτική μου, σιγά μην παραπονεθώ...

Από την άλλη ακολουθώντας το παράδειγμα και την συμβουλή της Μαρίας εκμεταλλεύομαι τον άφθονο χρόνο που έχω για να σκεφτώ τα όσα έγιναν φέτος, και πέρσι, και για να βάλω τις σκέψεις μου αλλά και την ψυχή μου σε μια σειρά.. Η πιο σοφή κουβέντα που μου είπε η φιλενάδα μου είναι να αφήσω το αληθινό μου συναίσθημα για τα όσα έγιναν να έρθει στην επιφάνεια και να το αποδεχτώ.. Χωρίς να προσπαθήσω ούτε να δικαιολογήσω πράγματα και καταστάσεις για να παρηγορηθώ, ούτε να μικρύνω ή να μεγαλώσω αυτά που νοιώθω για να τα βολέψω στην λογική μου... Κάθε απώλεια θέλει τον χρόνο της... Και το πένθος της, να το βιώσεις, να το αποδεχτείς και μετά να το ξορκίσεις.. Και τελικά είναι μεγάλη ιστορία να έχεις τα κότσια και την ειλικρίνια να παραδεχτείς πως πονάς, πως σου λείπουν άνθρωποι, πως έκανες λάθη και πως τώρα είναι η ώρα να τα βάλεις όλα αυτά στις σωστές τους διαστάσεις, να πληρώσεις τις συνέπειες, και να πας παρακάτω.. Είναι μια άσκηση δύσκολη αλλά απίστευτα αποτελεσματική και είναι σίγουρα καλύτερο από το να υποκρίνεσαι πως δεν τρέχει τίποτα, πως δεν σε νοιάζει τίποτα και πως όλα είναι καλά και εσύ άτρωτος... Γιατί άτρωτος δεν είναι δυσυτχώς ή ευτυχώς κανείς και συνήθως το μόνο που καταφέρνουμε είναι να ξεγελάμε τους άλλους.. Ή ακόμα και τον εαυτό μας καμιά φορά αλλά για λίγο.. Γιατί η αλήθεια είναι πάντα κάπου εκεί στο βάθος και την νοιώθουμε.. Και είναι δώρο στον εαυτό μας και στην ψυχούλα μας λοιπόν να μένουμε σε επαφή με το συναίσθημα μας και με το παιδί μέσα μας - με το αθώωο μας κομμάτι δηλαδή που έχει ακόμα την ικανότητα να πληγώνεται αλλά και ταυτόχρονα να αναρώνει και να αγαπάει ξανά...

Και καμιά φορά είναι ακόμα μεγαλύτερο δώρο και στον εαυτό μας και στους άλλους να είμαστε γεναιόδωροι... Και εκεί που πρέπει και αξίζει να αφήνουμε πόρτες ανοιχτές και ευκαιρίες στο τραπέζι.. Η αγάπη έχει έννοια μόνο όταν υπάρχει μέσα μας και γύρω μας σε περίσσευμα... Έτσι ώστε να μπορούμε να την μοιράζουμε και να την μοιραζόμαστε και να χαιρόμαστε την ενέργεια της... Τις μέρες που πέρασαν συνειδητοποίησα για μια ακόμα φορά πως είμαι απίστευτα τυχερή γιατί έχω μια ζωή γεμάτη αγάπη.. Ανθρώπους που με στηρίζουν και με προστατεύουν, φίλους που είναι δίπλα μου στα γέλια αλλά και στα κλάμματα,  έναν σύντροφο που μένει ακόμα και όταν του το κάνω εξαιρετικά δύσκολο, και ένα παιδί που είναι πάντα ο ήλιος γύρω από τον οποίο γυρίζει το σύμπαν μου.... Και το γράφω όλο αυτό παρόλο που ξέρω πως πολλοί θα μου πουν πως θα έπρεπε να φοβάμαι την γκαντεμιά ακριβώς γιατί αισθάνομαι πως δεν έχω να φοβάμαι τίποτα από κανέναν.. Ότι έχω σε αυτό το επίπεδο είναι κερδισμένο με κόπο.. Δεν το έκλεψα από κανέναν ούτε ευτύχησα σε βάρος κάποιου άλλου.. Και ακριβώς γι΄αυτό είναι δικό μου και με συντοφεύει χρόνια τώρα και μου δίνει την ευκαιρία και την δυνατότητα να το μοιράζομαι με τους γύρω μου με χαρά και με πάρα πολύ καλή διάθεση.. Και να συνεχίζω να ανοίγω πόρτες εκεί που νομίζω πως πρέπει, και να τις κρατάω ανοιχτές για εκείνους που πιστεύω πως το αξίζουν και όταν τις κλείνω να μην κρατάω κακίες και να μην θυμάμαι τα άσχημα αλλά μόνο τα καλά... Μπορεί να ακούγεται ξανθό και ανόητο αλλά πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου.. Είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να κοιμάμαι τα βράδια καλά.. 

Όταν δεν βήχω δηλαδή, αλλά είπαμε.. Αυτή την φορά το σύμπαν βαρέθηκε να μου στέλνει σημάδια που δεν εννούσα να προσέξω και είπε να μου δώσει μια γερή κατραπακιά μπας και βάλω μυαλό.. Και έβαλα... Καλό απόγευμα και πολλά πολλά φιλιά...

Υ.Γ. Με αυτόν τον καιρό με έχει πιάσει μια απίστευτη λιγούρα για φράουλες.. Εξ' ου και η εικονογράφηση...

UPDATE: Βλέπω με λύπη πως όλο και περισσότεροι φίλοι αποφασίζουν να σταματήσουν προσωρινά ή και τελείως τα blogs τους... Η Δέσποινα, η D. , o Man about Town και ο Blueprint κάνουν διάλλειμα, ο Wrong Man γράφει όλο και αραιότερα... Η αλήθεια είναι πως η ιστορία έχει αρχίσει να χάνει την χαρά της, κυρίως γιατί το παρεάκι της αρχής σκόρπισε και ο ενθουσιασμός κόπασε... Και ίσως τελικά όλοι μας να έχουμε ανάγκη να ρίξουμε το βάρος στην πραγματική μας ζωή είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι... Καμιά φορά οι συνήθειες όσο αγαπημένες και αν είναι όταν περνάνε στην φάση της ρουτίνας  γίνονται σαν τους έρωτες.. Που παλιώνουν και χάνουν την γοητεία και το μυστήριο τους...Και το καλοκαίρι που είναι πια προ των πυλών είναι εποχή για αληθινές σχέσεις, πραγματικούς έρωτες και για ζωή έξω από την οθόνη...

Όπου δεν γελάω, φεύγω...

Εχτές το βράδυ είχα μια από αυτές τις μαγικές αποκαλυπτικές στιγμές που αλλάζουν την ζωή μας, ή έστω την κοσμοθεωρία μας... Ή μάλλον δεν την αλλάζουν για να μην είμαι τόσο δραματική αλλά την επαναφέρουν με συνοπτικές διαδικασίες στην... εργοστασιακή της κατάσταση.. Κάτι σαν reboot ας πούμε αλλά στο ψυχολογικό του... Μετά από μια μέρα υπέροχη στο σπίτι της Μάρθας και του Άλκη, με φίλους λατρεμένους και γέλια που δεν διανοείστε, χουζούρευα μισοκοιμισμένη στον καναπέ βλέποντας Dancing with the Stars με ενδιάμεσο zapping στους Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη... Υπέροχη εκπομπή και πραγματικά ντρέπομαι που προτιμώ την Ζέτα και τους χορευτές της - τέτοιος ταπεινός, ξανθός, ρηχός τύπος ανθρώπου είμαι- αλλά τελικά αυτό που είναι να γίνει γίνεται, ακόμα και εκ παραδρομής.. Σε ένα από αυτά τα ενδιάμεσα zapping βλέπετε, έπεσα πάνω στην Χρύσα Ρώπα και σε μια ατάκα που με χτύπησε σαν αστροπελέκι... "Οπου δεν γελάω, φεύγω" είπε και ξαφνικά, για δευτερόλεπτα, το σύμπαν σταμάτησε να κινείται... Και άναψαν μέσα στο μυαλό μου φώτα neon και επιγραφές τεράστιες, και έμεινα να σκέφτομαι άναυδη πόσο απίστευτο πράγμα είναι στην ζωή να ξεχνάς το αυτονόητο, να το αγνοείς επιδεικτικά για καιρό και να κάνεις φούρλες και ελιγμούς, και να παρασσύρεσαι σε σχέδια που δεν είναι δικά σου - δεν ήταν ποτέ και δεν θα γίνουν κι όλας - και σε δοκιμασίες που σε εξαντλούν, και σε σκέψεις που δεν σε οδηγούν πουθενά ή που ακόμα χειρότερα σε βάζουν να κάνεις κύκλους γύρω από τα ίδια και τα ίδια, και σε όλα αυτά που σου αφαιρούν την χαρά και το γέλιο από ένα κομμάτι της ζωής σου σημαντικό, για να αποδείξεις τι ακριβώς? Αυτό που θα έπρεπε να είναι απλό και αναμφισβήτητο...

"Όπου δεν γελάω, φεύγω.." Και εγώ δόξα τον Θεό εδώ που είμαι, με τους ανθρώπους που με διάλεξαν και τους διάλεξα και που εξακολουθούμε να διαλέγουμε ο ένας το άλλον ξανά και ξανά σε κάθε ευκαιρία, και με αυτό που είμαι, σαν χαρακτήρας, σαν άνθρωπος, σαν μάνα, σαν σύντροφος, σαν φίλη, σαν ερωμένη, και με την εικόνα μου την εξωτερική με όλες τις πολλές ατέλειες της, και με όσα έχω κάνει μέχρι σήμερα και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο, γελάω πολύ και έχω μεγάλη χαρά μέσα μου και γύρω μου... Και ίσως γι΄αυτό, επειδή έχω περίσσευμα χαράς μάλλον, καμιά φορά μπαίνω στην διαδικασία του να βγω από τον δρόμο μου για ανθρώπους που αγαπάω πολύ, και που μ΄αγαπάνε και εκείνοι πολύ αλλά δυστυχώς δεν ταιριάζουν οι χημείες μας.. Όχι οι γκομενικές αλλά οι πραγματικές... Γιατί υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που δεν αντέχουν την χαρά.. Ούτε την ευτυχία... Τις αποζητούν αλλά όταν καταφέρουν να τις αγγίξουν, όταν βρουν κάποιον διατεθημένο να τους τις προσφέρει απλόχερα, αποδιοργανώνονται... Σαν να δημιουργείται μια αλλεργική αντίδραση ας πούμε, και δεν μπορούν να τις διαχειριστούν και να τις βάλουν στην ζωή τους και να τις απολαύσουν.. Να αφεθούν.. Και έτσι αποφασίζουν να τις αποδομήσουν.. Και σιγά σιγά, καταφέρνουν να στεγνώσουν τα πάντα, να τα στραγγίξουν από οποιοδήποτε συναίσθημα ευχάριστο, από την παραμικρή απόλαυση που μπορείς να πάρεις ακόμα και από το μικρότερο, απλούστερο πράγμα που θα τους ζητήσεις, μόνο και μόνο γιατί μέσα από αυτή την διαδικασία της αφαίρεσης και της διαρκούς δοκιμασίας παίρνουν την επιβεβαίωση που έχουν ανάγκη... Περίπλοκη που είναι η ζωή ρε γαμώτο... Και οι ψυχές μας... 

Όμως η δική μου αλήθεια είναι μια και ειπώθηκε τόσο υπέροχα, αρθρώθηκε τόσο δυνατά και τόσο καθαρά από μια ξένη, ταλαντούχα γυναίκα, εχτές το βράδυ μέσα από την οθόνη μιας τηλεόρασης, που δεν μπορώ να συνεχίσω να υποκρίνομαι πως δεν ήμουν εκεί, πως δεν την άκουσα και πως δεν την θυμήθηκα...  Εγώ "όπου δεν γελάω, φεύγω"... Όχι κυριολεκτικά φυσικά, η αγάπη δεν έχει διακόπτες να τους γυρίζεις και να αλλάζεις συναισθήματα - και είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που αγαπάνε δύσκολα αλλά όταν αγαπήσουν αγαπάνε πολύ- αλλά ναι, η αλήθεια είναι πως η ψυχή μου και η καρδιά μου θα αποζητάνε πάντα το γέλιο.. Και την χαρά, και το μοίρασμα, και όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που δημιουργούνται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν διάθεση και που τολμάνε να δώσουν και να πάρουν χωρίς όρους, χωρίς οδηγίες χρησης, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος... "Μου άφησες μια λύπη" μου είπε μερικές μέρες πριν ένας άνθρωπος που με ξέρει απίστευτα καλά πια... "Μου φάνηκες κουρασμένη, πληγωμένη, ένα παιδί που του πήραν την χαρά του.." Και είχε δίκιο παρόλο που he failed to see the irony in his own words, γιατί αυτή είναι η αλήθεια.. Πως σιγά σιγά, μέρα με την μέρα, δοκιμασία στην δοκιμασία, πισογύρισμα στο πισογύρισμα, παρακάλι στο παρακάλι, κάπου στην διαδρομή έχασα την χαρά μου.. Και σχεδόν συνήθισα σε κάτι που δεν είναι καθόλου δικό μου, και έγινα πρωταθλήτρια στο να δικαιολογώ μέσα μου πρώτα και μετά έξω μου όλα αυτά που κανονικά θα έπρεπε να με θυμώνουν, να με πληγώνουν ή να με κουράζουν και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που είδε στα μάτια μου τόσο ξεκάθαρα... Το αυτονόητο που δεν είναι πια...

Και έτσι, σήμερα ξημέρωσε μια άλλη, υπέροχη μέρα.. Γιατί όλα είναι πάλι εκεί που έπρεπε να είναι, στην σωστή τους θέση, και με έναν τρόπο μαγικό.. Που τίποτα δεν αλλάζει επί της ουσίας, και η αγάπη είναι πάντα εκεί, δυνατή και μεγάλη, αλλά οι ισορροπίες είναι πίσω εκεί που τις αντέχω εγώ.. Γιατί στην δική μου ζωή "όπου δεν γελάω, φεύγω" χρόνια τώρα, και έχω φύγει από αγάπες μεγάλες, και από σχέσεις ζωής, και από μια οικογένεια από την οποία κανείς δεν είχε τολμήσει να φύγει πριν από μένα.. Εδώ όμως θέλω να μείνω.. Το είπαμε αυτό, δεν το είπαμε? Και για να μείνω πρέπει να γελάω.. Πολύ.. Και να έχω μεγάλη χαρά... Και αυτό είναι το μόνο που ξέρω να κάνω καλά και το μόνο που αποφάσισα πως θα κάνω ... Έστω και μόνη μου...:-)