Όνειρο.....

«Είμαι στην αγαπημένη μου παραλία, στο νησάκι. Είναι η ώρα που ο ήλιος έχει πια πέσει και ο κόσμος έχει φύγει. Χουζουρεύω στην ξαπλώστρα μου χαζεύοντας την θάλασσα που παίρνει χρώμα από τον ήλιο που δύει και το μυαλό μου είναι βυθισμένο στο πουθενά. Είμαι μαυρισμένη, το δέρμα μου μυρίζει αντηλιακό και οι άκρες των μαλλιών μου έχουν ανοίξει τόσο που μοιάζουν ασημένιες. Είμαι καιρό εδώ, έτσι, χωρίς να κάνω και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο, περνώντας τις μέρες μου στην παραλία και στην απάνεμη βεράντα του Ζ. με θέα την Χώρα. Δεν θέλω τίποτα άλλο, μου φτάνει αυτό. Να περνάνε οι μέρες χαλαρά και οι σκέψεις μου να μένουν ακίνητες, αιχμαλωτισμένες από την ηρεμία και την ασφάλεια της αίσθησης πως όλα είναι οικεία και απλά. 

Και έτσι ξαφνικά, μέσα σε δευτερόλεπτα όλα αλλάζουν. Νοιώθω το δέρμα μου να ανατριχιάζει και τις λεπτές τριχούλες στην βάση του σβέρκου μου να ορθώνονται και ξέρω, χωρίς να κοιτάξω καν πίσω μου, πως είσαι εκεί. Και παρόλο που έχουμε να βρεθούμε τόσο πολύ, τόσο ατέλειωτο καιρό πια, μοιάζει το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου που είσαι εδώ. Σ΄αυτή την παραλία, αυτή την ώρα, μαζί μου. 

Σε κοιτάζω, δείχνεις κουρασμένος αλλά δεν πειράζει γιατί τα μάτια σου είναι φωτεινά. Και κάπου στο βάθος τους, ανάμεσα στο γκρίζο και το μπλε διακρίνω ένα γέλιο σκανταλιάρικο και απίστευτα οικείο. Κρατάς δυο ποτήρια κρασί και μου δίνεις το ένα, και μετά, πριν καθίσεις δίπλα μου, μου χαϊδεύεις απαλά τα μαλλιά. 

Και έπειτα,  ο χρόνος σταματάει. Και εμείς καθόμαστε για ώρες σ΄αυτές τις ξαπλώστρες με θέα την θάλασσα που αλλάζει χρώματα και γίνεται ασημένια, και μπλε, και μαύρη, κρυμμένοι από τον κόσμο που διασκεδάζει στο εστιατόριο πίσω μας και με τα τραγούδια που αλλάζουν από την κονσόλα του DJ να στρώνουν μουσικό σεντόνι στο δικό μας, μαγικό σενάριο, πρωταγωνιστώντας στο δικό μας, μοναδικό video clip. Μιλάμε και επιτέλους τα λέμε όλα. Σαν να έχει έρθει εκείνη η στιγμή που ξέρουμε χωρίς καμιά αμφιβολία πως δεν χωράει άλλα παιχνίδια και άλλα ψέματα, μιλάμε και τα λόγια ξεπλένουν όσα είχαν μείνει εκκρεμή, και όλα τα δυσάρεστα που κάποτε μπήκαν ανάμεσα μας χάνονται ανάμεσα στο κύμα που πηγαινοέρχεται ρυθμικά μπροστά στα πόδια μας. Παραδεχόμαστε αλήθειες και ψέματα, νίκες και ήττες, παιχνίδια και παγίδες και τα ξορκίζουμε. Και στο τέλος μένει μόνο η ανακουφιστική η αίσθηση του να στέκεται ο ένας απέναντι στον άλλον παραδομένος, με τις μάσκες και τις ασπίδες κατεβασμένες, λουσμένος στην αθωότητα μιας καινούριας, αληθινής αρχής. 

Οι ώρες περνάνε, ο κόσμος φεύγει, τα φώτα πίσω μας κλείνουν και εμείς απλά κοιταζόμαστε. Σαν να προσπαθούμε να κερδίσουμε τον χρόνο που χάθηκε ή σαν να μετράμε αυτά που ξέρουμε - ελπίζουμε, φοβόμαστε-  πως θα έρθουν. Θέλω να χωθώ μέσα στην αγκαλιά σου που μου έλειψε τόσο, να νοιώσω πάλι ασφαλής και να μυρίσω την μυρωδιά που ποτέ δεν ξέχασα, αυτή που αναδύεται από την λακουβίτσα στο πλάι του λαιμού σου, αλλά φοβάμαι μήπως χαλάσω την μαγεία.. Και μένω ακίνητη, σαν μαγεμένη... 

Σαν να διαβάζεις την σκέψη μου, σηκώνεσαι, βγάζεις τα ρούχα σου και μου δίνεις το χέρι σου. Σε ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη και σε δευτερόλεπτα είμαστε μέσα στο νερό, γυμνοί μέσα στην θάλασσα, κάτω από το φως του φεγγαριού, και όταν με παίρνεις αγκαλιά αισθάνομαι σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου. Σε θέλω πολύ, απίστευτα πολύ, και ξέρω πως με θέλεις και εσύ το ίδιο όμως αφήνομαι να απολαύσω την ανακουφιστική αίσθηση της ισορροπίας που επανέρχεται. Τώρα είναι η ώρα της αγάπης. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν κάποια στιγμή, ή και όχι, δεν έχει σημασία γιατί ποτέ δεν ήταν αυτό το αδύνατο μας σημείο. Στην χημεία πάντα ήμασταν αχτύπητοι, στο να αφεθούμε και να παραδεχτούμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας είχαμε πρόβλημα. 

Κολυμπάμε ο ένας δίπλα στον άλλο για ώρα, με τον παφλασμό των σωμάτων μας να δίνει τον τόνο και με την ηρεμία της στιγμής να γεμίζει την ψυχή μας. Δεν μιλάμε, δεν αγγίζουμε ο ένας τον άλλο, δεν χρειάζεται. Είμαστε εδώ, μαζί, δυο άνθρωποι που πάλεψαν με τους δράκους και τα φαντάσματα τους και τελικά κέρδισε η αγάπη, και αυτό φτάνει. Κάποια στιγμή με τραβάς προς το μέρος σου και με φιλάς. Με ένα απαλό και ταυτόχρονα απαιτητικό φιλί που έχει γεύση από κρασί, αλάτι και μέντα. Κλείνω τα μάτια μου και όταν τα ξανανοίγω είναι πια πρωί. Και όπως ανασηκώνομαι στα σεντόνια και προσπαθώ να καταλάβω που είμαι, και πως από την παραλία μαζί σου βρέθηκα στο κρεβάτι μου μόνη μου, τα χείλια μου έχουν αυτή την ίδια γεύση.. Κρασί, αλάτι και μέντα… Μόνο που  έξω από το παράθυρο δεν βλέπω την Χώρα αλλά την Αθήνα...»

Δύσκολες μέρες και νύχτες...

Επιστρέφω νωρίτερα απ΄ ότι υπολόγιζα και είμαι θυμωμένη.. Παρακολούθησα και εγώ άναυδη σήμερα  από το πρωί τα όσα συνέβησαν στην Αθήνα και πραγματικά δεν ξέρω αν πρέπει να κατέβω αύριο και εγώ στο Σύνταγμα - σε σκηνή για να μείνω εκεί μέχρι να αλλάξει κάτι- ή να τα μαζέψω και να φύγω τρέχοντας από εδώ.. Με την τηλεόραση να παίζει δίπλα μου - και ακούγοντας πότε για τους κουκουλοφόρους που προσπάθησαν να διαλύσουν την πιο μεγάλη συγκέντρωση των αγανακτισμένων με τα ΜΑΤ να τους σιγοντάρουν με χημικά, πότε τον κάθε πικραμένο να αναπτύσει τις γελοίες απόψεις του όσο ο πρωθυπουργός μας άφηνε σε αγωνία για το αν έχουμε κυβέρνηση ή όχι- προσπαθούσα να συγκεντρωθώ μια μέρα ολόκληρη σε αυτά που είχα να γράψω για το περιοδικό αλλά μάταια... Μπορεί να έφταιξε και η κουβέντα  στο τηλέφωνο ενός διάσημου έλληνα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό όταν του ζήτησα μια συνέντευξη.. "Το θεωρώ εξαιρετικά κακόγουστο σε αυτούς τους τόσο δύσκολους για την χώρα μας καιρούς να βγω και να διηγούμαι ιστορίες για μια τυχερή εποχή που ήμασταν νέοι και πλούσιοι και ασχολούμασταν με κότερα και ακριβά αυτοκίνητα και γυναίκες. Σήμερα  η Ελλάδα έχει γενική απεργία, ο πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο" μου είπε και είχε δίκιο... Μόνο που ίσως τελικά να είναι πιο απλό να ανησυχούμε για την πατρίδα μας από μακριά παρά να ζούμε την κατάντια της μέρα με την μέρα..

Και ναι, το ξέρω πως δεν είναι λύση να εγκαταλείπεις αυτά που αγαπάς όταν έρθουν τα δύσκολα, και είναι και αυτός ένας λόγος που ενώ κάθε τόσο σχεδιάζω και ονειρεύομαι μια ζωή αλλού - στο Λονδίνο για την ακρίβεια- είμαι ακόμα εδώ.. Γιατί μπορεί να ασχολούμαι συνήθως με τα ξανθά, και τα ροζ, και τα φιν φον μου, όμως στην πραγματικότητα αγαπάω αυτόν τον τόπο πολύ και όταν χρειαστεί τον υπερασπίζομαι μέσα μου και έξω μου με όσο περισσότερη πίστη και όσο μεγαλύτερο πάθος μπορώ.. Και ενώ θα μπορούσα να ζω οπουδήποτε, έχω επιλέξει απόλυτα συνειδητά να ζω εδώ. Και να μεγαλώνω εδώ ότι πολυτιμότερο έχω. Το παιδί μου.. Γιατί μέχρι πρότινος πίστευα ειλικρινά και ολόψυχα ότι με όλα τα τεράστια προβλήματα και τα άλλα τόσα μειονεκτήματα της, η Ελλάδα είναι όντως το καλύτερο οικοπεδάκι της γης. Το πιο ευλογημένο. Όμως κάτι μέρες σαν στην σημερινή μπαίνω στην διαδικασία να σκεφτώ πως όπως όλες οι σχέσεις στην ζωή, έτσι κι αυτή με με την πατρίδα μας πρέπει να έχει και πάρε.. Όχι μόνο δώσε.. Και πρέπει να έχει και σεβασμό και θαυμασμό, και τι ακριβώς να σεβαστώ και να θαυμάσω σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου πια, πέρα από την επιμονή, την δύναμη αλλά και την απελπισία εκείνων που κατασκήνωσαν στις πλατείες όλης της χώρας και κατάφεραν να εκβιάσουν κάποιες εξελίξεις? Αυτό το θέατρο του παραλόγου που παίχτηκε  σήμερα στις οθόνες μας, αυτό το πήγαινε - έλα και το είπα - ξείπα ανθρώπων που είναι φανερό πως ούτε μπορούν αλλά ούτε και ενδιαφέρονται να βρουν μια λύση που να είναι εφικτή για να βγούμε από το τούνελ, δεν με αφορά και δεν με αντιπροσωπεύει... Και σίγουρα δεν μου δημιουργεί την παραμικρή διάθεση ή εμπιστοσύνη για να συνεχίσω να μένω εδώ και να συνδέω την τύχη και το μέλλον - το δικό μου αλλά και του παιδιού μου- με αυτό το τρενάκι του τρόμου που έχει ήδη εκτροχιαστεί από καιρό και πάει σφαίρα στον γκρεμό.

Και έτσι σήμερα για πρώτη φορά σκέφτηκα σοβαρά την προοπτική να τα μαζέψουμε οικογενειακώς και να φύγουμε... Και όσο άδικο και ανώριμο και αν ακουστεί αυτό σε μερικούς, νομίζω πως σε σχέση με τους ανθρώπους που μας κυβερνούν και εκείνους που θέλουν να μας κυβερνήσουν στην συνέχεια, εγώ η ξανθιά, εγωίστρια και ανόητη θα είμαι πάντα πολλά βήματα πίσω.. Ίσως γι΄αυτό μου είναι αδύνατον να συνεχίσω να γράφω για το νησάκι, και τα πάρτι και τις δεκαετίες και όλα αυτά τα - έστω και κάπως θαμπωμένα- λαμπερά πράγματα που μοιάζουν τελείως εκτός φάσης σήμερα το βράδυ.. Ίσως γι΄αυτό έχω μια διάθεση να τα κλείσω όλα και να βγω.. Να ανακατευτώ με το πλήθος, να αφουγκραστώ την πόλη που δεν κοιμάται, και να θυμηθώ την εποχή που είμασταν on top of the world και καλωσορίζαμε με ενθουσιασμό την καινούρια χιλιετία... Ευτυχισμένες, ξένοιαστες μέρες και νύχτες που ακόμα δεν είχαμε μάθει πως εδώ και πάρα πολλά χρόνια στηριζόμασταν σε πήλινα πόδια.. Τώρα το μάθαμε όμως. Και πρέπει να κάνουμε κάτι. Μένει να αποφασίσει ο καθένας από μας αν θα κοιτάξει τον εαυτό του ή τον κοινό στόχο. Αν υπάρχει κοινός στόχος. Και αν υπάρχει και κάτι με το οποίο να μπορούμε να τον σημαδέψουμε...

Καληνύχτα και καλή μας τύχη...

Η γοητεία και η αξία του αναπάντεχου....

(Η ομπρέλα μου στην παραλία της καρδιάς μου.. Την φωτογραφία μου την έστειλε ο αγαπημένος μου Ζ. μόλις έβαλαν τα καρτελάκια. Αν κοιτάξετε λίγο πιο κοντά θα δείτε, γράφει 7Α)...


Έχω καιρό να γράψω… Και δεν σας κρύβω πως ήρθαν πολλές φορές που αναρωτήθηκα αν το blogάκι έχει ξεχαστεί από τους πάντες, όμως τα στατιστικά μου απάντησαν πως όχι, μπαίνει ακόμα κόσμος αρκετός κάθε μέρα και αυτό είναι ανακουφιστικό.Το να νοιώθεις πως δεν σε ξέχασαν εννοώ...

Τις τελευταίες μέρες γράφω περισσότερο από ποτέ.. Ξεκινάω από το πρωί και τελειώνω βράδυ και το μυαλό μου γίνεται πουρές, αλλά παρόλα αυτά θα υπάρχουν πάντα πράγματα που δεν θα μπορώ να τα γράψω πουθενά αλλού πέρα από εδώ.. Που δεν χωράνε και δεν ταιριάζουν σε καμιά στήλη και σε κανένα περιοδικό. Αυτό σκεφτόμουν χτες το βράδυ αργά, μάλλον σήμερα νωρίς το ξημέρωμα, χαζεύοντας τα παγάκια να λιώνουν μέσα στο ποτήρι με την έκτη – ή μήπως ήταν η έβδομη- βότκα της βραδιάς. Αυτό και την σημασία του αναπάντεχου στην ζωή. Στην ζωή μου..

Δεν ξέρω αν φταίει ο χαρακτήρας μου ή το μυαλό που κουμαντάρω, πάντως όλα τα σημαντικά και τα ενδιαφέροντα μέχρι τώρα μου ήρθαν όταν δεν τα περίμενα καθόλου.. Ακόμα χειρότερα – ή καλύτερα- όταν είχα αποφασίσει να κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κατέληξα να κάνω τελικά. Δουλειές, άνθρωποι, σχέσεις, φιλίες, τα πάντα όλα.. Από εκεί που είπα πως θα προσπαθήσω να μείνω για πάντα έφυγα τρέχοντας και εκεί που είπα πως θα μείνω μέχρι να τελειώσει το fun έμεινα μια ζωή.. Όποτε αποφάσισα απογοητευμένη να κλείσω τις πόρτες της ζωής μου σε καινούριους ανθρώπους γνώρισα φίλους καρδιάς και φορές που τις άνοιξα διάπλατα ήρθαν κάποιοι που δοκίμασαν να με ποδοπατήσουν.. Και με τις δουλειές το ίδιο.. Ότι ξεκίνησα σοβαρά και με προοπτικές μου τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ και ότι άρχισε σαν παιχνίδι είχε σαν αποτέλεσμα πράγματα για τα οποία θα είμαι περήφανη για πάντα…

Νομίζω λοιπόν πως τελικά - σε ότι με αφορά τουλάχιστον- είναι αυτή η προοπτική του απρόοπτου που με κρατάει όρθια όταν όλα γύρω μου καταρρέουν.. Που με κρατάει παιδί μέσα μου όσο τα χρόνια περνάνε, που μου δίνει την δύναμη να συνεχίζω να δίνω το 100% μου σε όλες τις σημαντικές σχέσεις μου, και που τραβάει γύρω μου τους πιο αταίριαστους μεταξύ τους εκ πρώτης όψεως ανθρώπους, που όμως έχουν περισσότερα κοινά απ΄ότι δείχνουν… Κυρίως την τρέλα με την καλύτερη των εννοιών και τους ανοιχτούς ορίζοντες… Και την διάθεση να ρισκάρουν και την τόλμη να εκτεθούν, και πάνω και πέρα απ' όλα την επιθυμία να δώσουν και να πάρουν χωρίς τσιγκουνιές και χωρίς μπακαλίστικα τεφτέρια... Έτσι θα περιέγραφα με μερικές λέξεις τους καλύτερους μου φίλους και τους ανθρώπους που αγαπώ στο κόσμο πιο πολύ...

Πίσω στο ανάπαντεχο, αυτό το καλοκαίρι που μπήκε στην ζωή μου με τις χειρότερες προοπτικές, με μένα απογοητευμένη, πληγωμένη, και αποφασισμένη να κλείσω πόρτες και παράθυρα και να απομονωθώ για καιρό περιχαρακωμένη μέσα στα γνωστά και τα σίγουρα μου, και με τον κόσμο γύρω μου να ζει στην σκιά και το άγχος μιας επερχόμενης καταστροφής  – μνημόνια, ΔΝΤ, κρίση, αγανακτισμένοι και όλα τα σχετικά- έφερε τελικά μαζί του όλα εκείνα που είχα αποκλείσει μέσα μου με βεβαιότητα… Μια δουλειά που με κάνει να κουράζομαι απίστευτα αλλά μου αρέσει πολύ, μια φιλία που νομίζω πως ήρθε για να μείνει, την επιβεβαίωση για ακόμα μια φορά πως είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα και πως τα δύσκολα μας κλονίζουν αλλά δεν μας γκρεμίζουν τελικά, και κάτι ακόμα που μοιάζει με πονηρό κλείσιμο του ματιού, δώρο από τις δυνάμεις που παίζουν σκάκι με την ζωή μας αποκλειστικά για μένα, για να εμπεδώσω πια μια και καλή πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια, το σύμπαν ξεκαρδίζεται…

To make a long story short, είμαι καλά, είμαι χαρούμενη, είμαι ήρεμη, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νοιώθω πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι μου και το δέρμα μου να ανατριχιάζει από την προσμονή εκείνων που θα έρθουν.. Που έχουν ήδη έρθει μάλλον αλλά θέλω να τα απολαύσω και να τα ζήσω και να τα χορτάσω χωρίς βιασύνη.. Και χωρίς λάθη αν γίνεται παρόλο που αυτό κι αν δεν το έχω καταφέρει ποτέ... Όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, έτσι δεν είναι? Και αν έμαθα κάτι βασικό όλα αυτά τα πολλά χρόνια που πέρασαν είναι πως στην ζωή σημασία έχουν οι στιγμές. Και οι λεπτομέρειες. Και η ενέργεια που παίρνουμε και που δίνουμε από τα πάντα και στα πάντα… Και έτσι, εύχομαι αυτό το καλοκαίρι που μόλις μπήκε να είναι γεμάτο ενέργεια και στιγμές.. Και χαμόγελα, και αγάπη, και νοιάξιμο, και όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν την ζωή μας να έχει αξία ανεκτίμητη.. Και οκ, να έχει και κάτι ακόμα.. Το σύμπαν ξέρει, και νομίζω πως φροντίζει για μένα καλύτερα από ποτέ…:-)

Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά.. Μέχρι να τα ξαναπούμε σας αφήνω με εικόνα απολύτως καλοκαιρινή και με το τραγουδάκι που ντύνει σαν μουσικό χαλί τα όνειρα μου τον τελευταίο καιρό.... Η λατρεμένη Ειρήνη Δούκα - φωνάρα και κουκλάρα- στην μετά C-Real εποχή της τα σπάει, και εμένα οι στίχοι αυτοί μου φαίνονται οι πιο αισιόδοξοι ever. Ίσως γιατί εγώ είμαι καλοκαίρι, μέσα και έξω, και μια ζωή θα φεύγω από τον χειμώνα και το σκοτάδι για να συναντάω το φως...

By TwitterButtons.com

Εξελίξεις...

Και εκεί που η πνευμονία με είχε ρίξει σε - σχεδόν- απραξία, οι εξελίξεις στην ζωή μου είναι πάλι ραγδαίες... Μια πρόταση για δουλειά που δεν μπορούσα να αρνηθώ με τίποτα ήρθε έτσι ξαφνικά για να με ξεσηκώσει και να με βάλει πάλι σε πρόγραμμα και μάλιστα σφιχτό. Δεν παραπονιέμαι, σε μια εποχή που το να βρεις δουλειά είναι σχεδόν σαν να κερδίζεις το τζακ ποτ μου ήρθε σαν δώρο το ότι θα ασχοληθώ πάλι με το λατρεμένο νησάκι, έστω και αν θα χρειαστεί να περάσω από την άλλη πλευρά του εκδοτικού ποταμού.. Και έτσι, την Παρασκευή σαν μαθήτρια που επιστρέφει στο σχολείο, πήγα πρώτη μέρα στην δουλειά... Και παρόλο που μου φάνηκε κάπως παράξενο μια που έχω πολλά χρόνια να μπω στην διαδικασία του να πηγαίνω σε ένα γραφείο έστω και για μερικές μέρες την εβδομάδα, δεν σας κρύβω πως η ιδέα με γεμίζει ενθουσιασμό.. Καινούριοι συνεργάτες, άνθρωποι που ήξερα από παλιότερα και που με αγκάλιασαν με ζεστασιά, άλλο περιβάλον, άλλα σχέδια και άλλες ιδέες αλλά ο ίδιος δημιουργικός πυρετός, και τελικά όλα έρχονται όπως πρέπει όταν πρέπει, και αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο... Και ελπίζω πραγματικά αυτή η δεύτερη συνάντηση μου με την ΙΜΑΚΟ να πάει καλά  και να κρατήσει...

Μαζί με όλα αυτά, η απόφαση μου να πάψω να σπαταλάω την ενέργεια και κομμάτια από τον εαυτό μου δεξιά και αριστερά παραμένει και έτσι μετά από μια ανακατάταξη ανθρώπων και σχέσεων νοιώθω πως οι ισορροπίες στην ζωή μου - και κυρίως μέσα μου- έχουν επιστρέψει εκεί που τις ήθελα... Και σκοπεύω να τις διατηρήσω έτσι, οπότε τον λίγο χρόνο που θα μου μένει πια σχεδιάζω να τον αφιερώνω στους ανθρώπους και τα πράγματα που έχει ανάγκη η ψυχή μου για να γεμίζει και να χαμογελά... Έτσι, το blogάκι αναγκαστικά θα μπει ξανά σε δεύτερη, για να μην σας πω σε τρίτη μοίρα... Δεν λέω αντίο, θα επανέρχομαι όταν θα έχω κέφι και χρόνο και πράγματα να πω... Και στο μεταξύ θα με βρίσκετε κάθε Τετάρτη στην εβδομαδιαία στήλη μου στο FnL Guide, κάθε μήνα στις σελίδες του Nitro, στο διαδικτυακό Thea , και στο Mykonos Life που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιουνίου.. Ελπίζω πραγματικά να χαίρεστε για μένα και η θετική ενέργεια όσων από σας  με αγαπάτε να εξουδετερώσει την αρνητική εκείνων που ξέρω πως θα στραβώσουν με τα νέα μου... Φιλιά πολλά, να γελάμε όσο μπορούμε πιο πολύ και να περνάμε υπέροχα....  

Υ.Γ. Σας αφήνω προς το παρόν με φωτογραφία ανοιξιάτικη σαν τα κέφια μου και με τραγουδάκι υπέροχο του Vassilikos. Αυτό που είναι επίσης υπέροχο όμως είναι το video clip που σας προτίνω να το δείτε, θα σας φτιάξει την διάθεση με χίλια... ΧΧΧΧ

Βαθιά ανάσα και ροζ.

Οι μέρες περνάνε παράξενα και δύσκολα. Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, γύρω μας, με όλη αυτή την βία που θυμίζει καζάνι που βράζει έτοιμο να ξεχυλίσει και με όλα αυτά τα απολύτως δυσάρεστα νέα που ακούμε διαρκώς στις ειδήσεις ή διαβάζουμε σε εφημερίδες και sites, όση αισιοδοξία και να διαθέτει κανείς προσγειώνεται απότομα σε μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει καθόλου ούτε με την άνοιξη ούτε με τις λιακάδες... Και καμιά φορά, όταν ξυπνάω το πρωί και χαμογελάω νοιώθω σχεδόν τύψεις που ελπίζω ακόμα και που επιμένω να βλέπω το χρώμα μέσα στο μαύρο, τουλάχιστον στα μικρά που αποτελούν το προσωπικό μου σύμπαν. Δεν είναι που δεν νοιάζομαι, κάθε άλλο, είναι που μου είναι αδύνατον να αντέξω την μιζέρια για πολύ. Ούτε καν για λίγο για να είμαι ειλικρινής. Και έτσι, αντιστέκομαι, όσο μπορώ, με χαμόγελο. Η χαρά υπάρχει ακόμα γύρω μας - και μέσα μας φυσικά-  στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε και αυτοί, στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας που δεν έχουν να κάνουν με την τιμή αλλά με την αξία τους, και σε όλα όσα κάνουν την ψυχή μας να φουσκώνει από ευτυχία. 

(Η υπέροχη αυτή φωτογραφία είναι του Βαγγέλη Πατεράκη)

Καμιά φορά κάνουμε το λάθος να ξεχνάμε πόσα πολλά είναι αυτά που έχουμε στ΄αλήθεια. Χανόμαστε μέσα σε αναζητήσεις και διεκδικήσεις που δεν έχουν αληθινό νόημα, δεν είναι τα πράγματα που κάνουν την ζωή μας καλύτερη και πρέπει να μάθουμε κάποια στιγμή να σκεφτόμαστε και να υπάρχουμε έξω και πέρα από αυτά. Κάποτε αναγκάστηκα να στερηθώ για καιρό ακόμα και τα αυτονόητα. Και πέρα από την παρουσία των δικών μου ανθρώπων που πονούσε κάθε λεπτό σαν μαχαιριά, αυτό που μου έλειψε απ' όλα πιο πολύ ήταν τα μικρά πράγματα που δεν μπορούσα να έχω. Τα μεγάλα ούτε που τα σκέφτηκα ποτέ. Ένας καφές στην λιακάδα, μια βόλτα, το να ανοίγω την πόρτα ότι ώρα θέλω και να φεύγω. Ή να έρχομαι. Να μαγειρεύω για φίλους και να μαζευόμαστε γύρω από ένα τραπέζι. Να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα μέσα σε μια αγκαλιά. Ο αέρας να ανεμίζει τα μαλλιά μου. Να γελάω με την καρδιά μου. Τα χρώματα, το φως και η αίσθηση της ελευθερίας, και η υγεία πάνω και πέρα απ΄όλα.. Για μας και για τους δικούς μας ανθρώπους.  Αυτή είναι η αληθινή ευτυχία και αυτή, ακόμα την έχουμε. Οι περισσότεροι από μας τουλάχιστον. 

Και αν μπορώ να δώσω λοιπόν μια συμβουλή, που δεν μου αρέσει καθόλου να δίνω γιατί δεν είναι ούτε η θέση μου ούτε η διάθεση μου αυτή αλλά τέλος πάντων, είναι να διατηρούμε την αθωότητα και την πίστη μας στο καλό όσο μπορούμε.. Και να μένουμε αισιόδοξοι και καλοπροαίρετοι, να δίνουμε με χαρά ότι και όπου μπορούμε, να λέμε σ΄αγαπώ εκεί που πρέπει όσο πιο συχνά γίνεται, να δίνουμε ευκαιρίες, και να κρατάμε ανοιχτές τις προοπτικές και τις γέφυρες.  Ο χρόνος πάντα φέρνει αυτά που πρέπει. Και απαλύνει τις πληγές, και βάζει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, και εμφανίζει ευκαιρίες και λύσεις ξαφνικά.

Κάπως έτσι, από το πουθενά και εκεί που δεν το περίμενα καθόλου, εμφανίστηκαν όχι μία αλλά τρεις διαφορετικές προτάσεις για δουλειά στο νησάκι, για τις οποίες πρέπει να συζητήσω και να αποφασίσω άμεσα. Μου αρέσει τρελά η ιδέα, μου έχει λείψει τόσο το "χωριό" μου, που μου φαίνεται σαν δώρο όλο αυτό.. Και είναι κατά μια έννοια μια που συνδιάζει την διάθεση μου για αλλαγή και για φευγιό με μια απασχόληση δημιουργική που την έχω επιθυμήσει...

Θα σας πω νέα όταν θα έχω, προς το παρόν πάω να φτιάξω μια κρεμ καραμελέ που την μελετάω μέρες τώρα και σας φιλώ πολύ... Think pink, δεν έχουμε άλλο τρόπο να πορευτούμε αυτή την εποχή, αλήθεια.. Μια αλυσσίδα από αγάπη και ανθρώπους καρδιάς είναι το μόνο που θα μας κρατήσει στην επιφάνεια. Μαζί με μια βαθιά ανάσα που ειδικά μετά την πνευμονία, εγώ προσωπικά την εκτίμησα ακόμα περισσότερο... :-)

Παίρνω φόρα....

Ο Blogger ψιλο καταρρέει αυτές τις μέρες, το Facebook με κουράζει λίγο έτσι που γεμίζει κάθε τόσο με άσχετα τραγούδια και  requests για την Φάρμα (φταίει φυσικά πως έχω σταματήσει να παίζω εδώ και καιρό, βαρέθηκα τα βελάσματα) και το Twitter έχει πλάκα τελικά αλλά μάλλον γιατί είναι ακόμα αρχή και είμαστε στα μέλια... Γενικά πάντως, μετά από τόσες μέρες ταλαιπωρίας – 19 and still counting- η αλήθεια είναι πως έχω μια τεράστια λαχτάρα να βγω από το σπίτι σήμερα και να ξαναμαζευτώ αρχές φθινοπώρου. Μην σας πω τέλη… Και αν με ξέρω καλά – που με ξέρω- μόλις μου περάσει τελείως ο βήχας και αρχίσω να ξαναμπαίνω στους κανονικούς –βιολογικούς κυρίως- ρυθμούς μου, αυτό θα κάνω..

 

Η άνοιξη που μάλλον είναι με το μέρος μου τελικά δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θα φέρει λιακάδες που θα μείνουν, και ευτυχώς δηλαδή γιατί αν αναγκαζόμουν να μένω κλεισμένη μέσα στο σπίτι με τον ήλιο έξω να λάμπει θα είχα πέσει σε βαθιά κατάθλιψη ενώ τώρα την γλύτωσα με μια ελαφριά θλίψη… Και με τεράστια μουρμούρα σε οποιονδήποτε με πήρε έστω και ένα τηλέφωνο να δει τι κάνω, δηλαδή practically σχεδόν σε όποιον ξέρω… Ποντάρω όμως στο συγχρονισμένο μας timing και ελπίζω πως από βδομάδα που όπως όλα δείχνουν θα είμαι έτοιμη για πρωινούς καφέδες, θα κάνει και αυτή το θαύμα της…

 

Βέβαια τώρα γράφω και πίνω καυτό τσάι με μέλι – πόσο γιαγιαδίστικο Θεέ μου!- αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, έτσι δεν είναι? Και η Πολυάννα μέσα μου μετράει όπως πάντα θετικά αντί για απώλειες, και μέχρι τώρα έχουμε 6.5 κιλά που τα χάσαμε και ελπίζω πως δεν θα τα ξαναβρούμε κάπου εδώ γύρω, το μαλλί μου που μετά από δεκαπέντε μέρες λούσιμο στο σπίτι και μάσκες με κερατίνη το ίσιωσα χτες στον Βαγγέλη και είναι μακρύ κανονικά και τέλειο, μια λαχτάρα για διάφορες πρασινάδες ανεξήγητη – μαγείρεψα φοβερό σπανακόρυζο για πρώτη φορά στην ζωή μου και έχω ταράξει τις σαλάτες- και ένα σωρό υπέροχα προγράμματα για το καλοκαίρι μια που ο αγαπημένος μου αλλά και διάφοροι φίλοι έσπευσαν να μου κάνουν τρελό pampering και τους ευχαριστώ πολύ γιατί το χρειαζόμουν όσο τίποτα… 

Θα αφήσω να περάσει και η επόμενη εβδομάδα λίγο χαλαρά να πάρω τα πάνω μου και μετά… Ποιος με πιάνει!!!! Ένα θα σας πω.. Από τα πρώτα πράγματα που έχω κανονίσει είναι μάθημα μαγειρικής με τον Χριστόφορο Πέσκια με θέμα τα burgers!!! How cool is that? Και μετά λέω να πάω και μια βόλτα από τον Αστέρα να κάνω στο Matsuhisa και ένα μάθημα για black cod με sweet miso , και θα κλείσω με τον Στέλιο Παρλιάρο που θα μου μάθει τα μυστικά της τέλειας κρέμας ζαχαροπλαστικής.. In between δε, μου έχει τάξει και ο Μιχάλης Μιχαήλ μάθημα παρασκευής νουγκατίνας... Έτσι, για να είμαι λίγο προετοιμασμένη για τα κανονικά μαθήματα που θα ξεκινήσουν τέλη Σεπτεμβρίου… 

Και φυσικά, υπάρχει και το blog… Που το έχω αφήσει λίγο στην άκρη και που σκέφτηκα να το αφήσω και τελείως, να μην σας το κρύψω.. Όμως συνειδητοποίησα πως όσο και αν ήθελα να το παρουσιάσω – και να ήταν κι όλας- διαφορετικά, αυτό το blogάκι το γράφω για μένα και μόνο… Και αντικατοπτρίζει απολύτως τις διαθέσεις μου και τις περιόδους που περνάω και αυτό μπορεί να το χρωματίζει κάπως, όμως πάντα θα είναι το δικό μου διαδικτυακό σπίτι , είτε έχει τις πόρτες του ανοιχτές τέντα για να μπαινοβγαίνουν όλοι οι γνωστοί και φίλοι, είτε είναι κλειστό λόγω διακοπών γιατί έτσι πρέπει, θέλει ή μπορεί… Και έτσι, σ’ αυτή την φάση το πάω χαλαρά… Όπως πάω χαλαρά όλα τα πράγματα στην ζωή μου αναγκαστικά μια που η πνευμονία ήταν μια εντολή slow down από μόνη της που και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να παρακούσω… Και η αλήθεια είναι πως τελικά την είχα ανάγκη αυτή την – έστω και αναγκαστική- ηρεμία, και αυτές τις βαθιές ανάσες που με τόσο κόπο παίρνω τελευταία, για να βάλω τον εαυτό μου πρώτα και μετά τους γύρω μου σε τάξη… Και για να πάρω φόρα για αυτά που έρχονται βέβαια… 

 

Τα βράδια που ανοίγω τα παράθυρα έξω μυρίζει άνοιξη.. Λεμονιές, γιασεμιά, και αυτή η δροσιά που κάνει το δέρμα να ανατριχιάζει από προσμονή.. Για το κάψιμο του ήλιου το καλοκαίρι… Και είναι υπέροχη αυτή η αίσθηση των όσων ξέρεις πως θα έρθουν, γιατί τα έχεις μυρίσει στον αέρα, τα έχεις νοιώσει στην ψυχή σου και τα έχεις αγγίξει στα όνειρα σου… Το σύμπαν πάντα προειδοποιεί, και ας γελάσουν για μια ακόμη φορά οι μακριά νυχτωμένοι, καθόλου δεν με νοιάζει… Προειδοποιεί και για τα άσχημα και για τα όμορφα που μας ετοιμάζει και νομίζω πως μετά από τόσες πανωλεθρίες και ήττες μαζεμένες τον δικαιούμαι έναν θρίαμβο.. Τον έχω κερδίσει με την αξία μου.. Και θα τον απολαύσω με κάθε ίνα του κορμιού μου και με κάθε φαιό κύτταρο του μυαλού μου, σας το ορκίζομαι.. Καλημέρα, και πολλά πολλά φιλία…

Υ.Γ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές κάποιοι ανεγκέφαλοι αποφάσιζαν να πετάξουν βόμβες μολότωφ έξω από το Α.Τ. Εξαρχείων, δίπλα ακριβώς στον χώρο όπου γινόταν η λαϊκή... Ζούμε σε μια χώρα που μας διώχνει με κάθε μέσον και τρόπο και στην οποία η λογική έχει γίνει πια είδος πολυτελείας. Το ίδιο και η ασφάλεια. Κρίμα, αυτό μόνο...

Υ.Γ.2 Παρόλα αυτά, η εικονογράφηση θα είναι χαρούμενη και χρωματιστή.. Το χαμόγελο είναι η μόνη αντίσταση που μας έχει μείνει.. Μαζί με το χιούμορ μας που η αλήθεια είναι όμως πως έχει αρχίσει και αυτό να λιγοστεύει... Και να γίνεται θυμός... 

Υ.Γ.3 Δεν απαντάω στα σχόλια σας η γαϊδούρα, το ξέρω, αλλά τι να κάνω! Περνάω φάση παράξενη και όσοι με αγαπάτε το ξέρω πως θα μου την συγχωρέσετε.. Θα επανέλθω όμως όταν θα είναι ώρα...

Υ.Γ. 4 Και φυσικά υπάρχει και η εκκρεμότητα του βιβλίου.. Η κρίση δυστυχώς δεν κάνει διακρίσεις, κάποιοι εκδοτικοί οίκοι ήδη έκλεισαν και αυτοί που έχουν απομείνει παλεύουν με τα budgets και τις περικοπές, οπότε η έκδοση καθυστερεί αλλά δεν αναβάλεται.. Δεν πειράζει, καθόλου.. Προτιμώ να γίνουν όλα από φθινόπωρο έτσι κι αλλιώς -πριν τα χριστούγεννα είναι πάντα η καλύτερη εποχή για να λανσαριστεί ένα καινούριο βιβλίο - αφήστε που έτσι προλαβαίνω να διορθώσω και το τέλος που τώρα πια το θέλω αλλιώς...