Snap out of it επιτέλους!!!!!

Είναι μια έκφραση στ΄αγγλικά που γυρίζει στο μυαλό μου συχνά τελευταία. "Snap out of it" που σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση "ξεκόλλα"... Και έχω λοιπόν τεράστια ανάγκη να ξεκολλήσω πια, από διάφορα πράγματα... Νομίζω πως φταίει σε μεγάλο βαθμό η εποχή που περνάμε που είναι δύσκολη και που πέρα από τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε ο καθένας ξεχωριστά στον μικρόκοσμο και στην καθημερινότητα του, έχουμε να τα βάλουμε και με την γενική μιζέρια που σκεπάζει την χώρα, την πόλη και τις ζωές μας γενικά. Από χαρακτήρα είμαι άνθρωπος που δεν αντέχω την μαυρίλα και το "από κάτω", είμαι γενετικά σχεδιασμένη με προσανατολισμό στην χαρά, την αισιοδοξία και το φως... Μεγαλωμένη με την Πολυάννα και "το παχνίδι της χαράς" και με χρόνια Χοϊμε στην πλάτη μου, ψάχνω πάντα μέσα στις δυσκολίες να βρω το "δώρο" και συνήθως τα καταφέρνω περίφημα... Και τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές, έχω όλα τα επιχειρήματα που χρειάζονται για να ανατρέψουν το mood μου με ταχύτητα φωτός..

Μπορεί να μην θησαυρίζουμε αλλά έχουμε δουλειά, μπορεί να μην περνάμε την καλύτερη περίοδο μας αλλά εξακολουθούμε να έχουμε ο ένας τον άλλον,  μπορεί οι φίλοι μου να είναι αγχωμένοι και κακόκεφοι αλλά τουλάχιστον είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζομαι, μπορεί φέτος να μην πήγα όσες διακοπές ήθελα αλλά το καλοκαίρι πέρασε ανέλπιστα καλά, μπορεί η δουλειά μου να μην μου δίνει τα χρήματα που χρειάζομαι αλλά κρατάει το όνομα μου στον αφρό, μπορεί να χάνω την ψυχραιμία μου και την υπομονή μου με πολλά αλλά γελάω πάντα πολύ και έχω ακόμα αντοχές... Για όλα τα άσχημα έχω έναν αντίλογο και μια ελπίδα... Και στην τελική, ακόμα και όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε κατά διαβόλου, έχουμε την υγειά μας και το παιδί μου που είναι το κέντρο του προσωπικού μου σύμπαντος είναι γερό και ευτυχσιμένο οπότε όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν...

Ναι... Όλα αυτά είναι έτσι ακριβώς και όλα αυτά τα ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα όταν ξυπνάω το πρωί... Και όταν πέφτω να κοιμηθώ το βράδυ. Σε μια πόλη που έχει πάψει να γελάει και που οι άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια κάτι για φαγητό έχουν γίνει εικόνα καθημερινή ακόμα και στις δικές μας, πιο "καλές" γειτονιές, εγώ καταφέρνω ακόμα να θυμάμαι τς ευλογίες αντί για τις κατάρες... Τότε γιατί τα όνειρα μου είναι όλο και πιο δυσάρεστα, και γιατί το χαμόγελο μου γίνεται όλο και πιο επιφανειακό? Γιατί νοιώθω παγιδευμένη, αυτή είναι η αλήθεια.. Μέσα στον αγώνα να κρατήσω την ζωή μας όσο πιο ανέπαφη γίνεται από την πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει, μέσα στην προσπάθεια να διατηρήσω ισορροπίες που δεν διάλεξα αλλά μου επιβλήθηκαν με τον καιρό, μέσα στην αγωνία μου να είμαι εντάξει, και γελαστή, και ροζ για όλους εκείνους που αγαπάω και που δεν θέλω να απογοητεύσω, μέσα στην αποφασιστικότητα μου να συνεχίσω να δίνω την ενέργεια μου εκεί που νοιώθω πως πρέπει με κάθε κόστος, μέσα στην φούρια μου να τα προλάβω και να τα αντέξω όλα, έρχονται στιγμές που αισθάνομαι πως έχω χάσει τον έλεγχο του τι είναι αυτό που θέλω εγώ.. Του ποια είμαι στ΄αλήθεια... 

Όχι πολύ καιρό πριν, είχα τεράστια επαφή με το συναίσθημα μου και ήξερα ακριβώς τι είχα ανάγκη για να είμαι καλά και ευτυχισμένη.. Και είχα και την τύχη να έχω χτίσει την ζωή μου με τέτοιο τρόπο που οι άνθρωποι που αποτελούσαν την βάση μου, να μου δίνουν αυτά που χρειαζόμουν χωρίς προσπάθεια και χωρίς υποχωρήσεις ή συμβιβασμούς.. Και να δέχονται τα όσα είχα εγώ να τους προσφέρω χωρίς παράπονα ή απαιτήσεις... Γιατί ταίριαζαν με έναν μαγικό τρόπο οι χημείες μας.. Όχι πολύ καιρό πριν, πίστευα πως η αγάπη -όταν υπάρχει- φτάνει για να συνεννοούνται οι άνθρωποι μεταξύ τους, για να δίνουν και να παίρνουν χαρά, για να ανταλάσσουν θετική ενέργεια και για να χωράνε όμορφα και αρμονικά ο ένας στην ζωή του άλλου.. Και για να συγχωρούν... Όχι πολύ καιρό πριν, η επιλογές μου ήταν απλές και η ευκολία μου να ξεχωρίσω τους ανθρώπους που ήθελα στην ζωή μου από εκείνους που δεν ήθελα βασιζόταν στο αν μου έδιναν χαρά και αν γέμιζαν την ψυχή μου. Αν με πήγαιναν παρακάτω.. 

Σήμερα, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, τα εύκολα έχουν γίνει δύσκολα και τα απλά μπερδεμένα.. Και ξέρω πια πως η αγάπη δεν φτάνει πάντα, και πως υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στην ζωή μας για να μας αλλάξουν, και όχι με τον πιο εύκολο τρόπο.. Σήμερα, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, προσπαθώ όλο και συχνότερα να θυμάμαι ότι είμαι καλύτερη από αυτό που μπορεί να με κάνει ο θυμός, η πίκρα και η απόρριψη, και τα καταφέρνω, αλλά η χαρά χάνεται... Σήμερα, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, προσπαθώ να αποφασίσω αν θα ξαναγίνω η ροζ πριγκήπισσα του κάποτε και θα ζήσω με τις απώλειες ή θα συνεχίσω να παίζω την Σταχτοπούτα για να ζήσω με τις παρουσίες.. Βοηθάει το ότι μιλάω για ένα κομμάτι της ζωής μου δευτερεύον σε πραγματική παρουσία, αν και πολύ σημαντικό σε ότι έχει να κάνει με την επιρροή και την σημασία του στο μυαλό και την καρδιά μου.. Βοηθάει και το ότι μετά από χρόνια ψυχανάλυσης ξέρω βαθιά μέσα μου πως αυτό που με παιδεύει δεν είναι η πραγματικότητα αλλά η προβολή που κάνω εγώ επάνω της. Η προβολή μιας ιστορίας που με κυνηγάει και με στοιχειώνει χρόνια τώρα γιατί έχει να κάνει με τον πατέρα μου και τα προβλήματα της σχέσης μου μαζί του.. Με βοηθάει και το ότι κάτω από το ροζ, και το ξανθό, και το ανέμελο, κρύβεται ένα πολύ σκληρό μπισκότο που έχει επιβιώσει πολλών καταστροφών.. 

Παρόλα αυτά, I must snap out of it. Με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Πρέπει να βρω τον τρόπο να ξαναγίνω εγώ, και να πάψω να υποκρίνομαι κάτι που δεν είμαι για να χωρέσω σε έναν ρόλο που δεν γράφτηκε επάνω μου. Πρωτοφανώς! Και να το κάνω χωρίς να χάσω αυτά που δεν θέλω να χάσω, και κερδίζοντας την χαρά, το γέλιο και την ανεμελιά που μου έχει λείψει. "If only I could be free of you without losing you.." λέει η ηρωίδα του Crave, του βραβευμένου θεατρικού έργου της Sarah Kane. Μεγάλη κουβέντα, μεγάλη αλήθεια.. Μερικές μέρες πριν, αυτή ακριβώς την κουβέντα την είχα με έναν από τους ανθρώπους που με ξέρουν καλύτερα απ΄όλους, μια που ζει μαζί μου τα τελευταία είκοσι χρόνια. Με τον Μάνο.. Που με βλέπει ένα χρόνο τώρα να παιδεύομαι και να χαλιέμαι και παρόλα αυτά είναι ο μόνος που δεν μου έδωσε ποτέ την εύκολη συμβουλή του "παράτα τα, δεν αξίζει τον κόπο" γιατί ξέρει καλά και τον χαρακτήρα μου και τους λόγους για τους οποίους παλεύω.. Δεν θα την μεταφέρω φυσικά εδώ, δεν υπάρχει λόγος, θα κλείσω απλά το ποστ quoting δυο φράσεις μόνο. "Αυτό που θέλουμε όλοι από σένα, είναι αυτό που είσαι όχι αυτό στο οποίο θα μπορούσαμε να σε μετατρέψουμε αν είχαμε την δυνατότητα. Απλώς ο καθένας χρειάζεται τους δικούς του χρόνους για να το καταλάβει." Έχει δίκο φαντάζομαι.. Ελπίζω.. Το θέμα είναι πως για να υπάρξει χρόνος, πρέπει να καταφέρω να πείσω τον πιο δύσκολο μου σύμμαχο να με βοηθήσει να ξεφύγω από τα γρανάζια που με κρατάνε ασφυκτικά πιεσμένη και να αρχίσω να ανασαίνω πάλι κανονικά.. Έτσι ώστε να έχω την άνεση να προχωράω σε μια ευθεία - ιδανικά παράλληλη-  αντί να κάνω πότε κύκλους και πότε άλματα σαν την τρελή του έργου...

Υ.Γ. Δανείζομαι την φωτογραφία από το blog της Αγιάτης, και μαζί σας βάζω ένα link για ένα ποστ που όταν το διάβασα μίλησε στην καρδιά μου. Γιατί θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ, με άλλα λόγια, για άλλους λόγους και από μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Αλλά το ίδιο σπαρακτικά... Επίσης, σας ζητώ συγγνώμη που θα κλείσω τα σχόλια αλλά αυτό το κείμενο δεν αντέχει ανωνύμους.. Ούτε γνώμες που δεν θέλω ή δεν μπορώ να ακούσω... Φιλιά...

Υ.Γ.2 Φυσικά πίσω από τις λέξεις κρύβεται πάντα η αλήθεια. Που δεν είναι ποτέ απλή, επίπεδη και μοναδική. Και αυτό το blog, όσο βοηθητικό, ψυχαναλυτικό και ξαλαφρωτικό κι αν είναι, θα περιέχει πάντα ένα μόνο κομμάτι της δικής μου αλήθειας. Το πιο εύκολο προς κατανάλωση.. 

Μια μέρα σαν τις άλλες... (Σχεδόν).

Κυριακή πρωί.. Περνάνε ο μέρες και δεν τις προλαβαίνω πια, και οι περισσότερες περνάνε πολύ όμορφα... Η χτεσινή ας πούμε τα είχε όλα, και μαλλί και νύχι απίστευτο - φέτος η μόδα (και η Chanel) θέλουν νύχια mat μου είπε η Aurora, και φυσικά ακολούθησα την συμβουλή της με ένα υπέροχο vintage γκρί του Yves St. Laurent) και καφέ ωρών με τις κολλητές, και κοριτσοκουβέντες ατελείωτες, και γέλια τρελά, και βιαστικά ψώνια γιατί σήμερα θέλω να μαγειρέψω και είχα ξεχάσει όπως πάντα, τις πατάτες... 

 (Το γκρί -mat effect- στα νύχια μου αρέσει πολύ. Όπως και στα ρούχα άλλωστε..)

Αυτό που λατρεύω τις πατάτες αλλά μονίμως τις ξεχνάω, μάλλον πρέπει να το δω... Πάντως χτες το απόγευμα πετάχτηκα έναν γρήγορο Βασιλόπουλο και αγόρασα ένα πακέτο και έτσι το βράδυ θα μεγαλουργήσω πάλι. Το σχέδιο μου είναι απλό... Θα βάλω σε ένα ταψί ένα ωραίο κομμάτι χοιρινό κρέας βιολογικής εκτροφής που αγόρασα από τους Εβιότοπους - το καινούριο χασάπικο- boutique που άνοιξε στην γειτονιά μας- μαζί με μερικά μπιφτεκάκια (γιατί είπαμε, είμαστε 4 πια), θα κόψω τις πατάτες κυδωνάτες, θα βάλω αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, λίγο λάδι και ελάχιστο βούτυρο, έτσι για την γεύση, και λίγο νερό για να ψηθεί καλά το όλο σύστημα και θα τα βάλω στο φούρνο στους 200 βαθμούς πάνω κάτω. Και όταν θα είναι έτοιμα θα ρίξω μέσα στο ταψί κομμάτια τυρί- μαστέλο Χίου συγκεκριμένα που αγόρασα από το Menoo- και μόλις λιώσει το φαγητό μου θα είναι έτοιμο.. Και θα το απολαύσουμε με κόκκινο κρασί -σε ποτήρια Riedel φυσικά, γιατί η κρίση θέλει κυρίως καλοπέραση- βλέποντας τα δύο πρώτα επεισόδια του δεύτερου κύκλου της σειράς Dowton Abbey. Αν έχετε τρόπο να κατεβάζετε σειρές από το Internet - δοκιμάστε στο Pirates Chest ας πούμε- να την δείτε οπωσδήποτε. Η πρώτη σεζόν είναι ήδη επάνω και θα κολλήσετε τρελά. Μιλάμε για τεράστιο σουξέ... 

(Το σημερινό φαγάκι θα αργήσει να φωτογραφηθεί οπότε είπα να σας δείξω instead, την μαγειρική μου της Πέμπτης.. Σνίτσελ με πατατούλες τηγανητές που τα συνοδέψαμε με σαμπάνια ροζέ. Πριν πέσετε να με φάτε οι ανώνυμοι, η σαμπάνια πάει εξαιρετικά με τα τηγανητά λέει ο καλός μου. Και εμείς την ήπιαμε στο σπίτι μας, μεταξύ μας. Δεν την ανοίξαμε στα μπουζούκια πρώτο τραπέζι πίστα...)

Πίσω στην χτεσινή μέρα, μετά από ένα beauty nap γιατί έχουμε και μια ηλικία που δεν μας επιτρέπει να παίρνουμε τις μέρες σερί, το πρόγραμμα είχε τραπέζι στο σπίτι της Μάρθας. Κλείνουν σήμερα δώδεκα χρόνια γάμου με τον Άλκη και είπαν να το γορτάσουμε. Έπεσαν και τα γενέθλια του Μάνου μαζί - χτες έκλεισε τα σαράντα δύο επιτέλους πια!- οπότε είχαμε και τούρτα με κεράκι, και φαγητό απίστευτο δια χειρός της κολλητής μου που μεγαλούργησε και παρέα σούπερ.. Και το βράδυ πέρασε όπως συνήθως καταπληκτικά.. Βέβαια, η διάθεση μου δεν ήταν και η καλύτερη, καμιά φορά τα social media χάνουν την χαρά τους - ειδικά όταν ανακαλύπτεις πως άνθρωποι που εσύ τους έχεις ξεχάσει εντελώς εδώ και πολύ, πολύ καιρό εξακολουθούν να ασχολούνται μαζί σου- αλλά ακόμα και αυτό ένα μάθημα είναι, ζωής.. Αυτό και το ότι ο δυστυχώς δεν έχουν όλοι ούτε τις ίδιες αντιδράσεις ούτε τον ίδιο τρόπο να υπερασπίζονται αυτούς που αγαπάνε... Δεν σας κρύβω πως εγώ συχνά απογοητεύομαι από συμπεριφορές ανθρώπων που αγαπάω.. Μπορεί να έχω high expectations - είναι τόσο λίγοι οι άνθρωποι που μπορούν να αγγίξουν αληθινά την ψυχή μου και τόσο "αυστηρά" διαλεγμένοι που περιμένω από εκείνους να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων- μπορεί να είμαι απλά παράξενη και γκρινιάρα.. Δεν έχει σημασία.. Αυτό που έχει σημασία είναι πως χτες το βράδυ ήμου θυμωμένη πολύ και πως μου πήρε ώρα να ηρεμίσω... Όλον μου τον ύπνο για να ακριβολογώ.. Έβλεπα απίστευτα όνειρα, πως είχα χάσει το κινητό μου και διέσχιζα την Αθήνα για να πάω να το βρω στην Βάρκιζα!!!! και στην πορεία έπεφτα πάνω σε ανθρώπους που είχα να δω αιώνες και ήταν όλοι τεράστοι... Ψηλοί δυο, δυο μέτρα και...  "Σκέψου πόσο ανυπεράσπιστη ένοιωσες, τόσο Ούφο που είσαι", ήταν η πρωινή διάγνωση της Μαρίας.. " Να θυμάσαι όμως πως η κακή ενέργεια επιστρέφει πίσω σε εκείνον που την έστειλε, αυτό είναι νόμος της φύσης αποδεδειγμένος που δεν χωράει αμφισβητήσεις."  Σωστό. Το έχουμε δει να συμβαίνει, αυτό είναι αλήθεια.. Όπως αλήθεια είναι ότι στην ουσία δεν θύμωσα με το άτομο που εξακολουθεί να ασχολείται, θύμωσα με εκείνο που δεν φρόντισε να με προστατεύσει από την κακή ενέργεια, αλλά να σας πω κάτι? Η ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνουμε τον χρόνο μας με άσχημα συναισθήματα.. Και οι άνθρωποι που αγαπάμε πραγματικά, ακόμα και όταν μας πικραίνουν, είναι εκείνοι που διαλέξαμε με την καρδιά μας..

Οπότε σήμερα είναι Κυριακή, έχει λιακάδα και ψυχρούλα ακριβώς όπως πρέπει, το mood μου είναι και πάλι γελαστό, και εγώ σας στέλνω ένα φιλί καλημέρας και πάω για πρωινό καφέ με την φίλη μου την D. που είναι εδώ εκτάκτως για ένα συνέδριο.. Και μετά θα πάρω τις εφημερίδες μου, θα γυρίσω σπίτι και θα ξαναβγώ αύριο το πρωί με το καλό... 

Να φανταστείτε, ούτε η πρόταση κάποιων φίλων για Burger Joint το απόγευμα δεν στάθηκε ικανή να με δελεάσει... Λατρεύω τα υπέροχα burgers, τις τηγανητές πατάτες με το λιωμένο τυρί και την απίστευτη pizza, και έχω και μια αδυναμία και στο αγόρι που τα φτιάχνει όλα αυτά... Και στους διπλανούς Lucumades που είναι γεμιστοί με καραμέλα ή με μήλο και κανέλα ή - κρατηθείτε- έχουν γεύση cheese cake και filling σιρόπι φράουλα.. 

(Πατατούλες τηγανητές με λιωμένο cheddar και λουκουμάδες με καραμέλα και σοκολάτα από το The Burger Joint. Όσοι πάτε βόλτα νότια σήμερα, να σπεύσετε και θα με θυμηθείτε..)

Η Κυριακές όμως είπαμε, στο δικό μου πρόγραμμα είναι για μέσα... Και η μόνη εξαίρεση της μέρας είναι η αγαπημένη μου φίλη που μένει μακριά και δεν την χαίρομαι όσο θα ήθελα... 

Στην ζωή και στο ποτό...

Σκοτεινιάζει σιγά σιγά και δροσίζει.. Μου αρέσει πολύ που άλλαξε ο καιρός, που τα βράδια χρειάζεται πια κάτι να αγκαλιάζει τους ώμους μου, ας είναι και μια λεπτή κοτονένια ζακετούλα.. Τα πρωινά περνάνε με την γνωστή αγαπημένη ρουτίνα, γράψιμο, ραντεβού για καινούριες δουλειές, τα του σπιτιού, καφέδες με την μαμά και με κολλητές, ψώνια... Λατρεμένη καθημερινότητα που έχει αρχίσει πια να μπαίνει στους κανονικούς της ρυθμούς μετά από το καλοκαίρι, και που σύντομα θα αρχίσει να με κουράζει, τόσο ώστε να αναζητήσω καινούριες διαφυγές... Ήδη μετράω τις μέρες για να φύγω... Και τα πρωινά σηκώνομαι δύσκολα από το κρεββάτι, ξυπνάω και έχω αυτή την τεράστια λαχτάρα να κουκουλωθώ ξανά και να συνεχίσω το όνειρο που έμεινε στην μέση, συνήθως στο καλύτερο σημείο... Μπορεί να φταίει η σεροτονίνη μου - η Λιάνα μου έβαλε την ιδέα που της μέτρησαν την δική της και την βρήκαν λιγότερη από το κανονικό- παρόλο που ο αγαπημένος μου λέει πως η δική μου φτάνει για να την κάνουμε και εξαγωγή.. Μπορεί να φταίνε και τα ξενύχτια, τον τελευταίο καιρό μετράω τα βράδια μου με ποτήρια από cocktails και πακέτα από τσιγάρα..

Οκ, όχι μόνο μ΄αυτά προφανώς.. Και με γέλια και κουβέντες που κρατάνε μέχρι το ξημέρωμα, και με ματιές που διασταυρώνονται στα ξαφνικά και μένουν ή φεύγουν, και με μουσικές που φτιάχνουν το soundtrack του προσωπικού μου video clip, και με ιστορίες που προσθέτουν το απαραίτητο αλατοπίπερο στην ζωή μου... 

Μου αρέσουν τα cocktails φέτος, δοκιμάζω διαρκώς καινούρια, συνήθως ξυνά και spicy, και συχνά κολάω με τις εμπνεύσεις των barmen. Φυσικά μένω πιστή στην βότκα μου, αλλά όπως και στην ζωή έτσι και στο ποτό η ποικιλία είναι απαραίτητη για να υπάρχει ενδιαφέρον, πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη ποικιλία είναι πολύχρωμη, παγωμένη και σου γαργαλάει την γλώσσα...:)

Γράφω, και δίπλα μου περιμένει το σημειωματάριο της Moleskin από την σειρά Cities - εννοείται πως διάλεξα το Λονδίνο- για να γράψω την πρώτη σελίδα. Η ιδέα ήταν της Βίβιαν,"πας που πας κάθε τόσο" μου είπε "σημείωνε όσα σου αρέσει να κάνεις εκεί και φτιάξε το δικό σου  little black book" , και την λάτρεψα.. Απλά δεν ξέρω με τι να κάνω την αρχή.. Να γράψω για το αγαπημένο μου Liberty και τα φουλάρια που στολίζουν κάθε καλοκαιρι τα μαλλιά μου? Για τα Krispy Kream στο ισόγειο του Selfridges που είναι η πρώτη μου στάση κάθε φορά που φτάνω? Για τις πίτες που κουβαλάω στην βαλίτσα μου στην επιστροφή? Για την Snow Queen και τον νεαρό Ιταλό  που συναντάω κάθε δεύτερη φορά στο bar του Mandarin Oriental? Για τα πρωινά στο le Pain Quotidien με βάφλες και ζεστό καφέ σε τεράστια κούπα? Για το afternoon tea στο Berkeley's με μπισκοτάκια σε σχήμα τσάντας? Για τα eggs Benedict στο Tom's Kitchen και μετά την βόλτα ακριβώς απέναντι για προμήθειες υλικών για τα cupcakes μου? Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός αυτή ειδικά θέλω να την προσέξω ιδιαιτέρως... Οπότε μπορεί να αφήσω την πρώτη εγγραφή να την κάνω επιτόπου... 

Προς το παρόν σας αφήνω γιατί πρέπει να πάω να κάνω ντουσάκι και να ετοιμαστώ.. Έχουμε girl's night tonight στο ολοκαίνουριο Street εδώ στο Νέο Ψυχικό, που εκτός από καταπληκτικά burgers έχει και υπέροχα cocktails.. Έχουμε και θέματα να κουβεντιάσουμε πολλά, χωρισμούς, επανασυνδέσεις, θα μας πάρει το ξημέρωμα όπως πάντα...  

Και ναι, το timeline μου στο Twitter είναι γεμάτο με νέα για την κρίση και με το τι είπαν η Μέρκελ, ο Μπένυ και ένα σωρό άλλοι αλλά I 'll pass.. Αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο να ταξιδέψει εκεί που θέλει, χωρίς το βάρος της αγωνίας για το αύριο που έτσι κι αλλιώς δεν το ξέρει κανείς μας.. Μπορεί σήμερα το βράδυ να με πατήσει ένα αυτοκίνητο. Κρίμα δεν θα είναι οι τελευταίες σκέψεις μου να έχουν να κάνουν με την πολιτική και όχι τον έρωτα? Η το σεξ even better? 

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι τα cocktails των τελευταίων εβδομάδων, κάποια από αυτά μάλλον,  που είχα πρόχειρα.. Και η βότκα μου φυσικά. Δεν θα μπορούσε να λείπει η βότκα μια που, όσο κι αν λατρεύω την ποκιλία και τα χρώματα, τελικά επιστρέφω πάντα στην βάση μου και στην μεγάλη, μόνιμη μου αγάπη. Στο ποτό και στην ζωή...

Η αγάπη και άλλα δεινά...

24 Σεπτεμβρίου σήμερα και το αγαπημένο μου περιοδικό, το Delicious, δίνει το σύνθημα  "Share the Love" .. Και οκ εκεί στην Αγγλία μιλάνε για την εποχή των μήλων - άρα και των apple crumbles- όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να πάρουμε το κεντρικό νόημα και να το προσαρμόσουμε λίγο διαφορετικά... Άλλωστε η αγάπη είναι για να μοιράζεται.. Να λέμε τα σ' αγαπώ μας εκεί που πρέπει και να το χαιρόμαστε - χωρίς κόλπα και τακτικές, χωρίς εγωισμούς και χωρίς ατζέντες - και στο τέλος της μέρας να κοιμόμαστε με την συνείδηση μας ήσυχη και την καρδιά μας γελαστή.  Νομίζω πως έτσι πολλαπλασιάζεται το συναίσθημα,  πως έτσι απλώνεται στον αέρα και μεταφέρεται, και γεμίζει τις καρδιές, τα μυαλά και τα μάτια σε ακτίνα τεράστια.

Μερικές μέρες πριν, μια αγαπημένη φίλη σπάραζε στο κλάμα έξω από την εντατική στην οποία νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση η μαμά της για κείνα τα σ΄αγαπώ που δεν είχε προλάβει να της πει. Μεγάλο μάθημα με τον δύσκολο τρόπο. Τελικά η μαμά της γλύτωσε, ευτυχώς... Και εμείς νομίζω φύγαμε σοφότερες από εκείνο το νοσοκομείο.

Γενικά τις τελευταίες μέρες παίρνω μαθήματα γύρω από την αγάπη.. Και αν έχω καταλήξει κάπου είναι πως αν είμαστε εμείς καλά με την ψυχή και την συνείδηση μας, αν ξέρουμε βαθιά μέσα μας πως έχουμε κάνει ότι καλύτερο μπορούμε για να δείξουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε τα συναισθήματα μας, μπορούμε να προχωράμε στην ζωή μας με την ψυχή ανάλαφρη.. Ακόμα και για τα σ΄αγαπώ που δεν ακούστηκαν, ή που κι αν ακούστηκαν δεν έπιασαν τόπο.. Αγαπαμε για μας, όχι για τους άλλους. Και ως παιδί ενός πατέρα που δεν κατάφερε ποτέ να ακούσει τα σ΄αγαπώ - ούτε τα δικά μου ούτε και κανενός άλλου, δυστυχώς και για εκείνον και για μας - ξέρω σήμερα με την μεγαλύτερη βεβαιότητα πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τους ανοιχτούς λογαριασμούς. Που όσο δύσκολο και αν μας είναι, πρέπει να τους κλείνουμε κάποια στιγμή και να πηγαίνουμε παρακάτω.. Η αγάπη θα μας ακολουθήσει.. Το ίχνος της έστω, στην καρδιά, το μυαλό και τις αναμνήσεις μας. Που μπορεί να μην είναι αυτό που θελήσαμε ή που ελπίσαμε αλλά θα είναι πάντα καλύτερο από το να μην την είχαμε νοιώσει ποτέ, καθόλου... 

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά χτες το μεσημέρι μετά από μια μαραθώνια συζήτηση με την Μαρία περί αγάπης, ορίων και αποφάσεων.. Η κολλητή μου έχει έναν μαγικό τρόπο να με κάνει να βλέπω ακριβώς τι κάνω και γιατί, κυρίως επειδή με ξέρει σαν την χούφτα της και είναι όσο απ' έξω χρειάζεται για να παραμένει αντικειμενική μέσα στην υποκειμενικότητα της αγάπης της για μένα... Και έτσι, όταν έρθουν τα δύσκολα είναι πάντα εκείνη που μου δείχνει τον δρόμο για να βγω από τα αδιέξοδα μου και για να φωτίσω τα σκοτάδια μου... Ευτυχώς γιατί εγώ είμαι ικανή να περιπλανιέμαι μια ζωή μέσα στα ίδια στενά δρομάκια μια που τρέφω μια ακατανίκητη λαγνεία για ότι δύσκολο, προβληματικό ή σκοτεινό... "Και αντοχές μουλάρας" όπως μου υπενθύμισε γελώντας, "χωρίς να υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος να κουβαλήσεις εσύ όλα αυτά τα δεινά που ούτε σε αφορούν, ούτε χαρά σου δίνουν τελικά, ούτε και έχουν αληθινό ενδιαφέρον αν το δεις αντικειμενικά το θέμα, πίστεψε με. Σταμάτα να είσαι ινδιάνος λοιπόν και να χαζεύεις με χάντρες και καθρεφτάκια και ξεκόλλα!!!" 

Και αυτό ήταν το τέλος μια κουβέντας που ξεκίνησε με κλάματα και έληξε με γέλια.. Και με την πραγματικότητα να με κοιτάζει κατάματα πια και να μου λέει πως από εδώ και στο εξής δεν με παίρνει να υποκριθώ πως δεν άκουσα, ούτε πως δεν είδα...

Conclusion? Share the Love guys.. Και όπως λέει και ένας γνωστός μου "that's how the cookie crumbles..."

Εγώ εννοείται πως θα φτιάξω το πρώτο apple crumble της σεζόν, τα υλικά είναι ήδη προσεκτικά ταχτοποιημένα στον πάγκο της κουζίνας μου και περιμένουν. Απλά θα καθυστερήσω μια μέρα μια που αύριο είναι η γιορτή μου - μια μέρα μετά την Share the Love day, how cool is that?- οπότε θα το σερβίρω στο τραπέζι που θα ετοιμάσω για τα αγόρια της ζωής μου και την μαμά μου... 

Με τους φίλους μου, γιόρτασα χτες.. Μαζευτήκαμε στο αγαπημένο μου Κουτούκι, ένα μαγαζί που το ανακάλυψε ο Άλκης φέτος το καλοκαίρι και το λάτρεψα γιατί είναι ακριβώς όπως πρέπει για τα δικά μου - ελαφρώς ή βαρέως ταπεινά- γούστα. Είναι απλό και θυμίζει νησί μέσα στην πόλη, έχει σούπερ νόστιμο φαγητό, η κυρία Σούλα μας ετοιμάζει τους νοστιμότερους λαχανοντολμάδες ever όταν της το ζητήσουμε και - απολύτως μέσα στα trends της εποχής- είναι και bring your own wine οπότε χάρη στα αγόρια που προνοοούν, συνοδεύουμε τα χοιρινά μας μπριζολάκια με καταπληκτικά κρασιά..  Και χτες η βραδιά πέρασε μαγικά.. Με γέλια τρελά, με ποτήρια να τσουγκρίζουν αδιάκοπα, με ευχές, με δώρα υπέροχα, με κάποιους  από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου γύρω μου και όλη την καλή ενέργεια της γης να με συντροφεύει,  και με την βεβαιότητα πως ότι κι αν μας λείπει, η αγάπη  περισσεύει. Ευτυχώς...

Έτσι, σήμερα το πρωί στην εκπομπή Retrospectiva του φίλου Βασίλη Σωτηρόπουλου όπου ήμασταν καλεσμένοι με τον αγαπημένο μου για να μιλήσουμε για το FnL, είχα μεγάλα κέφια.. Αν θέλετε να μας ακούσετε, το link είναι εδώ. Νομίζω πως θα γελάσετε, εμείς σίγουρα περάσαμε σούπερ. Και μου μπήκε και η ιδέα να κάνω δικιά μου εκπομπή, που να είναι ροζ και happy, και να καλώ τις φίλες μου να λέμε τα δικά μας, και να παίζουμε λωλές μουσικές, και νομίζω πως θα το επιδιώξω σοβαρά.. Το κοινό μου λέει πως μου πάει.. Πως το έχω.. Και νας σας πω κάτι? Και εγώ το ίδιο νομίζω.. :)

Καλημέρα, καλό υπόλοιπο σαββατοκύριακο και φιλιά πολλά..

Υ.Γ. Μήλα... Για apple crumble ή για δάγκωμα, η αγάπη είναι πειρασμός... Εγώ λέω να υποκύπτουμε όταν μας τυχαίνει.. Κι ας κινδυνεύουμε να μας δαγκώσει το φίδι ή να πέσουμε πάνω σε σκουλήκι... Η απόλαυση παραμένει τεράστια. Και είναι στο χέρι μας να μάθουμε τελικά να διαλέγουμε το σωστό μήλο για μας, μέσα από το καλάθι...

Σε mood φθινοπωρινό...

Δευτέρα απόγευμα και έξω από το παράθυρο μου ο ήλιος λάμπει. Βέβαια έχω κατεβάσει την τέντα καλού κακού - η ΕΜΥ είπε πως από το βράδυ ο καιρός χαλάει με βροχές και καταιγίδες και έχω απλώσει ρούχα να στεγνώσουν- και ετοιμάζομαι να μαγειρέψω μακαρόνια με κεφτεδάκια σε κόκκινη σάλτσα. Με μπόλικο κύμινο. Στο περβάζι η γλάστρα με το lemon thyme που έφτασε από το νησάκι εκτάκτως και εσπευσμένως μυρίζει υπέροχα, και δίπλα μου ο Droopy ροχαλίζει μακαρίως μετά από μια μεγάλη βόλτα με τον Άρι στο διπλανό πάρκο. Το πιάσατε το υπονοούμενο φαντάζομαι, προσπαθώ να μπω σε mood φθινοπωρινό και ελπίζω ολόψυχα να βάλει τελικά ένα χεράκι και ο καιρός, γιατί παρόλο το άψογο πεντικιούρ που έκανα προχτές στην Τέτα, έχω μια τεράστια λαχτάρα να πετάξω επιτέλους τις σαγιονάρες και να φορέσω Starάκια.. Μην σας πω γαλότσες...

Προς αυτή την κατεύθυνση, την μισή Κυριακή μου την πέρασα ταχτοποιόντας τα ντουλάπια της κουζίνας... Και όλα τα υπέροχα που μάζεψα το καλοκαίρι, μαρμελάδες από το Κυπαρίσσι, γλυκά κουταλιού που μου έφεραν από διάφορα νησία αγαπημένοι φίλοι, χυλοπίτες από τα Λαγκάδια, ντοματίνια σε βάζα και καπαρόφυλλα από την Σαντορίνη, clotted cream που περιμένει να γίνει Eton mess, λάδια και ξύδια σε ότι γεύση μπορείτε να φανταστείτε, μπαχαρικά από την Αίγυπτο που μου κουβάλησε στην βαλίτσα του γκουρμέ κολλητός... Και σκεύη έτοιμα να χρησιμοποιηθούν - το μίξερ μου με κοιτάζει λυπημένο, ανυπομονεί να χτυπήσει την μαρέγκα και το butter cream για τα πρώτα cupcakes της σεζον- και τα βιβλία της μαγερικής μου προσεκτικά στοιχημένα στα ράφια... Έτοιμα όλα... 

Μαζί, στο τραπέζι του καθιστικού, μπροστά στους καναπέδες με τα αφράτα μαξιλάρια, στοίβες από DVD με ξένες σειρές... Harry's Law, Law and Order UK και LA, Mistresses, Downton Abbey, Body of Proof, In Treatment... Και μαζί βιβλία και περιοδικά - όχι δεν περιλαμβάνει ούτε Προυστ, ούτε Όσσο η λίστα μου- και μουσικές αγαπημένες... Και φρέσκα λουλούδια στα βάζα, και η μυρωδιά από το Eau Rouge - το best spray εσωτερικών χώρων ever - στην ατμόσφαιρα... 

Ναι, φτιάχνω το σκηνικό της ζωής μου με ενθουσιασμό, μια και λατρεύω αυτή την εποχή που όπου να 'ναι φτάνει... Να μαζευτούμε επιτέλους, να αρχίσουμε να οργανωνόμστε και να ετοιμάζουμε μαζώξεις και τραπέζια, να αλλάξουμε γκαρνταρόμπα και μαζί, να αλλάξουμε και διάθεση.. Να γίνουμε πιο ανθρώπινοι, πιο αγαπησιάρηδες, πιο μαλακοί... Τα γράφω αυτά βέβαια, και η δική μου σεζόν θα ξεκινήσει με ταξίδι σε πόλη λατρεμένη και με μαθήματα μαγειρικής, how cool is that? Τέλος πάντων.. Το νόημα παραμένει και θα τα λέμε για καιρό όλα αυτά - μια που ελπίζω να ξαναρχίσω να γράφω συχνότερα-  και άλλα πολλά για συνταγές, και μυστικά, και παρέες που γράφουν ιστορία.. Και για δουλειές, και για μόδες, και για σχέσεις, και για όλα αυτά που με κάνουν και χαίρομαι, ή που με παιδεύουν, όπως κάνουμε χρόνια τώρα σε αυτό το διαδικτυακό ημερολόγιο που λειτουργεί σαν τον καλύτερο ψυχαναλυτή, εκτός του Γιάννη βέβαια που παραμένει πάντα ο γκουρού μου.. Και εκτός των αγοριών της ζωής μου που με αντέχουν και των φίλων της καρδιάς μου που με στηρίζουν στα πάντα όλα.. Και τα καλά και τα άσχημα... 

Προς το παρόν όμως, πάω να μαγειρέψω.. Και να ανάψω το air condition στο φουλ για να δημιουργήσω την κατάλληλη θερμοκρασία για τα κεφτεδάκια με την σάλτσα και το κύμινο, μια που η πρόγνωση του καιρού μάλλον έπεσε έξω... Φιλιά πολλά... Και αγάπες..

Υ.Γ. Είναι φορές που παρασύρομαι, και παίρνω φόρα, και ξεχνάω.. Πως τα βασικά της ζωής μου, αυτά που με κάνουν να νοιώθω ασφαλής και αγαπημένη είναι πολύ συγκεκριμένα, πολύ απλά, και ομολογημένα εδώ και καιρό.. Είναι αυτά που αξίζουν όσο χίλια ξεσηκώματα μαζί, που για χάρη τους παρατάω τα πάντα, και που τα επιλέγω συνειδητά και μόνιμα, πρώτα και πάνω απ΄όλα τα υπόλοιπα. Για μένα κυρίως, για την χαρά που μου προσφέρουν, αλλά και για τις λύπες... Που χρειάζονται για να εκτιμάμε τα γέλια, με τον ίδιο τρόπο που οι κρίσεις μας βοηθάνε να συσπειρωνώμαστε και να επαναφέρουμε τα πάντα στις σωστές τους διαστάσεις... Και εγώ, πέρα και πάνω απ΄όλα είμαι αυτή που φαίνομαι μέσα από τα μάτια εκείνων που έχω επιλέξει να αγαπάω με πάθος.. Μέσα από την εικόνα που μου προβάλουν πότε λάμπω σαν να έχω καταπιεί τον προβολέα και πότε διορθώνομαι.. Και όπως μοιράζω τις αγκαλιές, και τα φιλιά μου, και το γέλιο μου, ζητάω και τις συγγνώμες μου αν χρειαστεί...

Στιγμές και εικόνες....

Γύρισα πριν λίγο από την Παλιά Αγορά. Καφεδάκι με φιλενάδες και κουβέντες ατελείωτες - το πως καταφέρνουμε να κουβεντιάζουμε χρόνια ολόκληρα και να μην τελειώνουν τα θέματα, παραμένει ένα από τα άλυτα μυστήρια της ζωής- και άραγμα κάτω από τα δέντρα ανάμεσα στο χαρούμενο πλήθος που κατακλύζει το μαγαζί - αυτό και όλα τα σαν αυτό- κάθε μέρα, κόντρα στην κρίση και το άσχημο mood των ημερών. Αντιστεκόμαστε στην μιζέρια ο καθένας με τον τρόπο του και μέσα στον μικρόκοσμο του, και μετά ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί δημιουργούμε τις συνθήκες για να μην μας πάρει η ζωή μπάλα. Σ΄αυτό το ομόφωνο συμπέρασμα καταλήξαμε κάτι βράδια πριν,  τρώγοντας με αγαπημένους φίλους στο Γκάζι υπό τους ήχους της πρόβας κάποιου συγκροτήματος που δεν καταφέραμε ποτέ να καταλάβουμε ποιο ήταν. Εκεί, γύρω από ένα τραπέζι φορτωμένο με λιχουδιές, κόκκινο κρασί, απίστευτα θετική ενέργεια και γέλια, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κυριακάτικες μαζώξεις σε σπίτια με τις πρώτες δροσιές και μιλήσαμε για όλα τα θέματα που αγαπάμε... Πολιτική, social media, κοινωνική κρτική και μαγειρική... 

Περιμένω πως και πως να ξαναρχίσω να μαγειρεύω, κανονικά. Να πέσει λίγο η ζέστη, να πάψει να βράζει η κουζίνα μου που από το μεσημέρι και μετά λούζεται από το φως, και να μπορώ να ασχοληθώ με τις συνταγές μου απερίσπαστη. Και να μαζευόμαστε στο σπίτι, φίλοι αγαπημένοι δικοί μας, φίλοι του Άρι, κορίτσια σε βραδιές in doors, και να μυρίζει λιχουδιές και να αντηχεί ο τόπος από χαρά. Και ελπίδα.  Ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει να δείξεις στους ανθρώπους σου πόσο τους αγαπάς και πόσο τους νοιάζεσαι από το να τους μαγειρέψεις κάτι που μέσα να έχει δώσιμο και ψυχή? Να διαλέξεις την συνταγή, τα υλικά, και μετά να βάλεις όλο το μεράκι σου στην παρασκευή και στο table setting και να δημιουργήσεις τις συνθήκες για αξέχαστες στιγμές? Και ποιος καλύτερος τρόπος να σε γνωρίσει κάποιος που σε ενδιαφέρει πραγματικά. Έρχεσαι στο σπίτι μου, βλέπεις το περιβάλλον που έχω δημιουργήσει και μέσα στο οποίο ζω την καθημερινότητα μου, χαζεύεις τα βιβλία που διαβάζω στην βιβλιοθήκη μου, κοιτάζεις τις φωτογραφίες ολόγυρα, τρως το φαγητό που σου έχω μαγειρέψει και ακούς τις μουσικές μου. Και ανακαλύπτεις ποια είμαι στ΄αλήθεια πέρα από την όποια εικόνα μου έχεις δει έξω, εκεί που όλοι φοράμε μια πανοπλία, άλλος σιδερένια και άλλος βελούδινη. Μέσα στο σπίτι μας, στο κάστρο μας, που η πόρτα του ανοίγει μόνο για εκείνους που έχουν περάσει πρώτα την πόρτα της καρδιάς μας γι΄αυτό και απαγορεύονται δια ροπάλου τα επαγγελματικά και "κοινωνικά" events,  είμαστε εμείς. Αληθινά...

Πίσω στην σημερινή μέρα, πριν τον καφέ πρόλαβα να πάω από τον Κυριάκο να ψωνίσω λαχανικά - λεμόνια για το κοτόπουλο που ετοιμάζομαι να μαγειρέψω αύριο βασισμένη σε ολοκαίνουρια πολλά υποσχόμενη συνταγή και ντοματίνα για σαλάτες - και από το Culpa για ψωμί ζυμωτό. Και σε λίγο θα πάω να κοιμηθώ για απόγευμα, το απαραίτητο beauty sleep για να είμαι το βράδυ λαμπερή και ξεκούραστη αντί για μπαγιάτικο μύδι.. Σε αυτό το επίπεδο με ενδιαφέρει πολύ η εικόνα μου. Όχι τι φοράω αλλά πως δείχνω.. Θέλω να λάμπω αυτές τις μέρες, ίσως γιατί η καρδιά μου τραγουδάει δυνατά. Είμαι χαρούμενη, είμαι αισιόδοξη, είμαι ξεσηκωμένη.. Και τα βλέπω όλα ροζ και φωτεινά και θέλω τα μάτια μου, το δέρμα μου, το χαμόγελο μου, ακόμα και τα μαλλιά μου να το διαλαλούν... Περάσαμε ένα απίστευτο καλοκαίρι και τώρα το φθινόπωρο είναι πια εδώ. Και επειδή το φθινόπωρο στην Αθήνα είναι απλά λίγο καλοκαίρι ακόμα, περιμένωντας τον χειμώνα και τις ψύχρες και τα όμορφα που θα έρθουν σίγουρα, το καλύτερο - και το λιγότερο- που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε καλά... Και να γελάμε πολύ και να εκτιμάμε αυτά που έχουμε, τα μέσα πρώτα και τα έξω μετά. Και όλα τα υπόλοιπα θα βρουν τον δρομο τους, θα το δείτε...

Φιλιά πολλά και αγάπες,  και ευχές για ένα υπέροχο υπόλοιπο σαββατοκύριακο. Και για υπέροχες όσες μέρες περάσουν μέχρι να τα ξαναπούμε.. Το blogάκι δεν έχει βρει ακόμα τους ρυθμούς του αλλά δεν πειράζει.. Όλα θα γίνουν με τον καιρό...

Σεπτέμβρης...

Αυτός ο Σεπτέμβρης μπήκε με τα μπούνια του. Θεαματικά και συγκλονιστικά. Ίσως γιατί το καλοκαίρι ήταν παράξενο - όμορφα παράξενο, μην παρεξηγηθώ, αλλά κάπως διφορούμενο- και μας χρώσταγε μια ξεκάθαρη δήλωση αισιοδοξίας... Μια σκουντιά βεβαιότητας πως τα καλύτερα παραμένουν αυτά που έρχονται, ειδικά όταν αφορούν τους ανθρώπους της ζωής και της καρδιάς μας, σχέδια που κάνουν το μέλλον μας να μοιάζει πιο φωτεινό και αισθήματα που γεμίζουν την ψυχή μας με την ανακουφιστική γνώση πως η αγάπη είναι εδώ. Πάντα... 

Έτσι, όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας - οι δρόμοι που γεμίζουν με κίνηση και ανθρώπους που κρατάνε ακόμα ίχνη από τα χαμόγελα των διακοπών, οι τελευταίοι κόκκοι της άμμου που ξεπλένονται από ρούχα και πετσέτες ανανεώνοντας το ραντεβού για του χρόνου, οι βόλτες στο σούπερ μάρκετ για προμήθειες, οι ειδήσεις που παραμένουν δυσοίωνες αλλά έχουμε αρχίσει πια να αναγνωρίζουμε το pattern και να μην τις παίρνουμε πολύ στα σοβαρά- μοιάζουν να έχουν μια δεύτερη, πιο ανάλαφρη ανάγνωση...

Και εγώ, με τα μαλλιά μου ακόμα πιασμένα με κορδέλες και μπαντάνες και το χρώμα της ηλιοθεραπείας να αντέχει προς το παρόν, απολαμβάνω όλα τα καινούρια που ήρθαν στην ζωή μου για να συμπληρώσουν λες μαγικά τα παλιά, και αφήνομαι όπως πάντα στις εξελίξεις. Στην χαρά του απρόοπτου και του αναπάντεχου που ήταν πάντα το αλάτι και το πιπέρι της ζωής μου. Και όλα τα υπόλοιπα μπαχαρικά... 

Και στο ενδιάμεσο μαζευόμαστε με φίλους σε στέκια αγαπημένα και χαζεύουμε φωτογραφίες που μυρίζουν αλμύρα και ανεμελιά, πίνουμε παγωμένα cocktails στο κέντρο της πόλης που παραμένει πανέμορφο και γεμάτο ζωή, προγραμματίζουμε τραπέζια και μαζώξεις με τις πρώτες δροσιές, και ταξίδια, και γελάμε πάντα. Πολύ και δυνατά. Και ερωτευόμαστε κι όλας - όταν και για όσο μας δίνεται η ευκαιρία, ανθρώπους, ιδέες ή καταστάσεις-  και χορεύουμε, και ξεφεύγουμε, και αφήνόμαστε σε πόθους και πάθη γιατί έτσι - πρέπει να - είναι η ζωή.. Ενδιαφέρουσα, γεμάτη, και ξεσηκωτική...

Η ευχή μου δεν θα είναι φυσικά καλό χειμώνα. Έχουμε σίγουρα μπροστά μας λιακάδες μπόλικες και αρκετά τριήμερα για να χαρούμε τα νησάκια και τις θάλασσες.. Ημερολογιακά το φθινόπωρο μπορεί να έχει μπει, σ' αυτή την φωτεινή πλευρά της μεσογείου όμως, σαν άλλο γαλατικό χωριό, εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε στο γκρί. Και να απλωνόμαστε σαν τις σταφίδες σε παραλίες, καφέ και πλατείες με την πρώτη ευκαιρία, και να μαζεύουμε ήλιο, ενέργεια και χαρά... Οπότε θα πω απλά "καλό υπόλοιπο καλοκαίρι". Και όσο κρατήσει..

Υ.Γ. Μέσα στα πλαίσια των αλλαγών και των ανακατατάξεων, σκοπεύω να κάνω κάτι και με το blog μου.. Μάλλον θα το κάνω vlog - video blog δηλαδή- και θα ανεβάζω βιντεάκια αντί για να γράφω αλλά ακόμα το παιδεύω γιατί θέλω να είναι όμορφο και πρωτότυπο. Να ιντριγκάρει εμένα πρώτα απ' όλα για να περνάτε μαζί μου καλά και εσείς.. Θα τα πούμε όμως αυτά. Προς το παρόν, ακούστε αν θέλετε την εκπομπή του Βασίλη Σωτηρόπουλου στο RadioBubble σήμερα, συμμετέχω και εγώ, και όσοι δεν έχετε ακόμα Twitter σπεύστε..  Έχει μεγάλη πλάκα, πραγματικά. Και εμένα θα με βρείτε ως fevis... Φιλιά πολλά!!!!

http://radiobubble.gr/el/audio/9196/retrospectiva-episode-39 

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι από την αγαπημένη μου παραλία τώρα, που έφυγαν οι - πολλοί- βάρβαροι.. Τώρα δηλαδή που είναι η ώρα να πάω εγώ για να χαρώ τις τελευταίες βουτιές στα υπέροχα νερά, και τις αγκαλιές των φίλων εκείνων που μου έλειψαν πολύ τους μήνες που πέρασαν...